طِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ جَاعِلِ الْمَلَائِكَةِ رُسُلاً أُولِي أَجْنِحَةٍ مَّثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ مَا يَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همه‌ ستايشها از آن‌ خدايي‌ است‌ كه‌ پديدآورنده‌ آسمانها و زمين ‌است» خداوند متعال‌ خود را در برابر قدرت‌، علم‌ و حكمت‌ عظيمش‌ و به‌خاطر آفرينش‌ ابداعي‌ و اختراعي‌ آسمانها و زمين‌ بدون‌ نمونه‌ سابقي‌، ستايش‌ كرده‌ و براين‌ قدرت‌ و علم‌ و حكمت‌ عظيم‌ خود گواهي‌ مي‌دهد. مراد اين‌ است‌ كه‌ هر كس ‌بر آغازگري‌ اين‌ آفرينش‌ عظيم‌ قادر باشد، قطعا بر اعاده‌ و بازآفريني‌ آن‌ نيز تواناست‌. ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «من‌ نمي‌دانستم‌ كه‌ معني‌ اين‌ فرموده‌ خداوند: (فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْض) چيست‌؟ تا آن‌كه‌ روزي‌ دو مرد بدوي‌ و صحرانشين‌ را ديدم‌ كه‌ بر سر چاه‌ آبي‌ باهم‌ دعوا و مرافعه‌ دارند، در اين‌ بگومگو بودند كه‌ يكي‌از آنها به‌ رفيقش‌ گفت‌: هذه‌ بئري‌ و انا فطرتها: اين‌ چاه‌ از آن‌ من‌ است‌ و من‌ آن‌را آغازگر بوده‌ام‌».
«فرشتگان‌ را پيام‌ آورنده‌ قرار داده‌ است» فرشتگان‌ پيام‌رسان‌ عبارتند از: جبرئيل‌، ميكائيل‌، اسرافيل‌ و عزرائيل‌: كه‌ هر يك‌ پيام‌ و مأموريتي‌ را به‌ سر مي‌رسانند «كه» اين‌ فرشتگان‌ «داراي‌ بالهاي‌ دوگانه‌ و سه‌گانه‌ و چهارگانه‌اند» قتاده‌ مي‌گويد: «بعضي‌ از فرشتگان‌ داراي‌ دو بال‌، بعضي‌ داراي‌ سه‌ بال‌، بعضي‌ داراي‌ چهار بال‌ و بعضي‌ بيشتر از آن‌ هستند كه‌ به‌ وسيله‌ اين‌ بالها از آسمان‌ به‌سوي‌ زمين‌ فرود آمده‌ و مجددا از زمين‌ به‌سوي‌ آسمان‌ بالا مي‌روند. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌آمده ‌است‌: «رسول‌‌خدا‌ص در شب‌ اسراء، جبرئيل‌(ع) را در شكل‌ و هيأتي ‌ديدند كه‌ ششصد بال‌ داشت‌ و فاصله‌ ميان‌ هر دو بال‌ وي‌، مانند مسافت‌ ميان‌ مشرق ‌و مغرب‌ بود». «در آفرينش‌، هر چه‌ بخواهد مي‌افزايد» يعني‌: در آفرينش‌ بالهاي ‌بيشتر براي‌ فرشتگان‌، به‌ هر تعداد و به‌ هر كيفيتي‌ كه‌ بخواهد مي‌افزايد چنان‌كه‌ در وصف‌ جبرئيل‌(ع) گذشت‌. و در آفرينش‌ ديگر موجودات‌ نيز هر چه‌ بخواهد مي‌افزايد، مانند افزودن‌ بر زيبايي‌ انسان‌؛ از نمكين ‌ساختن‌ چشمان‌، زيبايي‌ بيني‌، حلاوت‌ و شيريني‌ دهان‌ و غيره‌. به‌قولي‌: مراد رخسار زيباست‌. به‌قولي‌: مراد خط خوش‌ و زيباست‌. به‌قولي‌: مراد موي‌ مجعد است‌. به‌قولي‌: مراد صدايي‌ خوش‌ و دلكش‌ است‌. به‌قولي‌: مراد عقل‌ و تمييز است‌. به‌قولي‌: مراد علوم‌ و صنايع‌ است‌. اما آيه‌ كريمه‌ مطلق‌ است‌ و شامل‌ همه‌ اين‌ معاني‌ و امثال‌ آنها مي‌شود. «بي‌گمان ‌خدا بر هر چيزي‌ تواناست» پس‌ با قدرت‌ مطلقه‌ خويش‌، هر چه‌ بخواهد در عرصه‌ آفرينش‌ مي‌افزايد.
 
سوره طه آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«جز اين‌كه‌ پندآموز كسي‌ باشد كه‌ مي‌ترسد» يعني‌: ما قرآن‌ را براي‌ آن‌ نازل ‌كرده‌ايم‌ تا يادآور و پندآموز كساني‌ باشد كه‌ به‌ ايشان‌ توفيق‌ تقوا مي‌دهيم‌ لذا برعهده‌ تو نيست‌ كه‌ آنان‌ را به‌ ايمان‌ آوردن‌ مجبور كني‌.
اين‌ دو آيه‌ بيانگر آن‌ است‌ كه‌: خوشبختي‌ و سعادت‌ دوجهاني‌، در گرو پايبندي‌ به‌ كتاب‌ خدا(ج) است‌ و بدون‌ آن‌ سعادتي‌ ميسر نيست‌.
 
	سوره فاطر آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا وَمَا يُمْسِكْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِن بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر رحمتي‌ را كه‌ خدا براي‌ مردم‌ گشايد، بازدارنده‌اي‌ براي‌ آن‌ نيست» يعني‌: آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) براي‌ مردم‌ از نعمتهاي‌ حسي‌ و معنوي‌، مانند: روزي‌، باران‌، سلامتي‌، امنيت‌، علم‌، نبوت‌ و حكمت‌ فرو فرستد، هيچ‌كس‌ قادر به‌ بازداشتن‌ آن‌ نيست‌ «و آنچه‌ را كه‌ باز دارد» از رحمت‌، هيچ‌كس‌ بعد از بازداشتن‌ او به‌ بازگشادن ‌آن‌ قادر نيست‌. به‌قولي‌ معني‌ آيه‌ اين‌ است‌: پيامبران‌‡ رحمتي‌ براي‌ مردم ‌فرستاده‌ شده‌اند و جز خداوند(ج) كسي‌ بر فرستادنشان‌ قادر نيست‌. به‌قولي‌: مراد از «رحمت‌» توبه‌ است‌. به‌قولي‌ ديگر: مراد از «رحمت‌» توفيق‌ و هدايت‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مغيره‌بن‌شعبه‌(رض) آمده‌ است‌: چون‌ رسول‌‌خدا‌ص از نماز خويش‌ فارغ‌ مي‌شدند، مي‌گفتند: «لا إله‌ إلا الله‌ وحده‌ لا شريك‌ له‌، له‌ الملك‌ وله‌ الحمد وهو علي‌ كل‌ شي‌ء قدير آن‌گاه‌ مي‌گفتند: اللهم‌ لا مانع‌ لما أعطيت‌ ولا معطي‌ لما منعت‌ ولا ينفع‌ ذا الجد منك‌ الجد: بارخدايا! آنچه‌ كه‌ تو بدهي‌، هيچ‌ بازدارنده‌اي ‌براي‌ آن‌ نيست‌ و آنچه‌ كه‌ تو بازداري‌، هيچ‌ دهنده‌اي‌ براي‌ آن‌ نيست‌ و صاحب ‌تلاش‌ و كوشش‌ را در برابر تو، كوشش‌ و تلاش‌ وي‌ هيچ‌ سودي‌ نمي‌بخشد». «و اوست‌ غالب‌ با حكمت» پس‌ در ملك‌ خويش‌ هرگونه‌ كه‌ خواهد تصرف‌ مي‌كند، مي‌دهد و بازمي‌دارد، خرد و حقير ساخته‌ و بلند و برتر مي‌گرداند، گرامي‌ مي‌دارد و ذليل‌ مي‌سازد لذا هيچ‌كس‌ بر حكم‌ وي‌ پي‌جويي‌ و چون‌ و چرايي‌ نمي‌تواند بكند و هر كاري‌ كه‌ انجام‌ مي‌دهد، آن‌ كار مبتني‌ بر حكمت‌ بالغه‌اي‌ است‌.
 
	سوره فاطر آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مردم‌! نعمت‌هاي‌ خدا را بر خود ياد كنيد» با زبان‌، ذهن‌ و قلب‌؛ براي‌ طلب ‌استمرار و دوام‌ و افزايش‌ آنها، نعمت‌هايي‌ چون‌ آفرينش‌ آسمانها و زمين‌، فرستادن‌ پيامبران‌‡، افزودن‌ در خلق‌ و گشادن‌ درهاي‌ رزق‌ و روزي‌ «آيا هيچ ‌آفريدگاري‌ غير از خدا هست‌ كه‌ شما را از آسمان» به‌ وسيله‌ باران‌ «و از زمين» با رستني‌ها و غير آن‌ «روزي‌ دهد؟ خدايي‌ جز او نيست‌ پس‌ چگونه‌ برگردانيده‌ مي‌شويد؟» يعني‌: چگونه‌ بعد از تجلي‌ اين‌ بيان‌ و درخشش‌ اين‌ برهان‌، از حق‌ كه ‌توحيد خداوند متعال‌ و شكرگزاري‌ براي‌ وي‌ است‌ برگردانيده‌ مي‌شويد؟.
سپس‌ حق‌ تعالي‌ پيامبرش‌ را تعزيت‌ گفته‌ مي‌فرمايد:
 
	﴿ سوره‌ فاطر ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (45) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ به‌ سبب‌ افتتاح‌ آن‌ با صفت‌ «فاطر» براي ‌خداي‌ عزوجل‌، كه‌ بر آفرينشگري‌ و ابداع‌ و ايجاد اين‌ كائنات‌ عظيم‌ از سوي‌ وي‌ دلالت‌ مي‌كند، «فاطر» ناميده‌ شد.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a cla