 فرمود: خدا لعنت کند ‫کسي را که از برای غير خدا قرباني کند، خدا لعنت کند ‫کسي را که پدر و مادرش را لعن کند، خدا لعنت کند کسي  ‫را که محدثي را پناه دهد (محدث به دو وجه قرائت شده‌‫است به کسر دال يعني بدعت‌گذار، و به فتح دال به معني ‫بدعت)، خدا لعنت کند کسي را علامات و حدود زمين را ‫تغيير دهد (تا زمين همسايه را غصب کند).

‫ابوعبيده در کتاب اموال و بيهقي از زهری و او از ‫حضرت ختمي مرتبت (صـ) روايت کرده است: «أنه نَهَى عَنْ ذَبَائِحِ الْجِنِّ وَهُوَ أَنْ يَشْتَرِيَ الرَّجُلُ الدَّارَ أَوْ يَسْتَخْرِجَ الْعَيْنَ وَمَا أَشْبَهَ ذَلِكَ فَيَذْبَحَ لَهُ ذَبِيحَةً لِلطِّيَرَةِ مَخَافَةَ إِنْ لَمْ يَفْعَلْ أَنْ يُصِيبَهُ شَيْ‏ءٌ مِنَ الْجِنِّ فَأَبْطَلَ ذَلِكَ النَّبِيُّ (ص) وَنَهَى عَنْهُ».

‫يعني پيغمبر (صـ) از قرباني‌های جن نهي فرمود و مراد از ‫قرباني جن اين‌است که کسي خانه‌ای مي‌‌خرد يا چشمه‌ای ‫احداث مي‌‌کند و برای رفع تشائم گوسفندی بکشد. و در ‫جاهليت مي‌‌گفتند اگر گوسفندی در وقت خريدن خانه يا ‫احداث چشمه‌ای قرباني شود! اهل آن خانه و چشمه از ‫آزار جن در امان خواهند ماند. حضرت رسول اينکار را ‫باطل کرده و نهي فرمود. 

‫از اين آيات مبارکه و احاديث نبوی که ذکر شد واضح ‫گرديد که قرباني از برای غير خدا شرک است، و گوشت ‫آن حرام خواهد بود.

‫فقهاء رضوان‌الله عليهم، مي‌‌گويند: هر قرباني که بر او ‫اسم غير خدا ذکر شود اگر چه نام خدا را هم منضم کنند ‫گوشت آن قرباني حرام و آن عمل شرک است. از اين ‫قبيل است آنچه امروز به اسم امامزادگان، يا حضرت ‫ابوالفضل، يا ائمة هدی قرباني مي‌‌کنند. 

چنانکه شخص ‫عامي مي‌‌گويد ای امامزاده اين گوسفند را در راه تو كشتم، يا مي‌‌گويد يا ابوالفضل اين گوسفند را به نام تو ‫قرباني مي‌‌کنم که مثلاً بيمارم را شفا بدهي. 

‫پروردگارا شرک به نام توحيد حکومت دارد، اکثر مردم ‫اعمال شرکيه را به نام اسلام مرتکب مي‌‌شوند: برعکس ‫نهند نام زنگي کافور!‫واقعاً مشکل غريبي‌است! مسلماً گناهاش بگردن ‫شيادان است که هزار گونه توجيه برای اعمال شرکيه ‫عوام مي‌‌کنند. زيرا مي‌‌خواهند نان بخورند!... اينان مقلد ‫عوامند، نه عوام مقلد اينان. هر جا که عوام مي‌‌روند اينان ‫نيز گوساله‌وار مي‌‌روند، اين شيادان دين فروش چون ‫موافق هوا و اميال تودة نادان عوام سخن مي‌‌رانند، مردم ‫جاهل که قوة تشخيص ندارند خيال مي‌‌کنند آنان مطاع در ‫دينند از اين جهت اطاعت کامل از آنان مي‌‌کنند تا تابع و ‫متبوع هر دو وارد جهنم شوند: ﴿يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ يَقُولُونَ يَا لَيْتَنَا أَطَعْنَا اللَّهَ وَأَطَعْنَا الرَّسُولا وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلا رَبَّنَا آَتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيرًا﴾ (الأحزاب/67). يعني (روزيکه رويهای ايشان در آتش از ‫جهتي به جهت ديگر گردانيده شود، - به اين وجه که گاهي ‫ايشانرا بر پشت خوابانند و گاهي بر روی در افکنند مانند ‫گوشت که از برای بريان کردن اينروی و آنروی کنند - ‫گويند ای کاش فرمان خدا و پيغمبر را اطاعت مي‌‌کرديم. و ‫عوام و تابعان شيادان مي‌‌گويند ای خدای ما، ما پيشوايان ‫و بزرگان خود را اطاعت کرديم، آنها ما را گمراه نمودند، ‫پروردگارا اينانرا دو برابر ما عذاب ده و از رحمت خود ‫دورشان کن). ‫راستي اگر ايمان به خدا و رسول داشتند و از قيامت ‫مي‌ترسيدند همين يک آيه برای ايشان کافي بود!... اما ‫بدبختانه ﴿إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ﴾ (الشعراء/212). يعني (ايشان از ‫شنوائي برکنارند).‫

‫ديگر از اقسام شرک: نذر از برای غير خداست

‫خداوند متعال در ستايش بندگان حقيقي خود مي‌‌فرمايد ﴿يُوفُونَ بِالنَّذْرِ﴾ (الإنسان/7). اين آية مبارکه دللت بر وجوب ‫وفای بنذر دارد و فاعلش را مدح مي‌‌کند. پس نذر از جملة ‫عباداتست و در عبادت بايد کسي را جز از حق در نظر ‫نگرفت همچنانکه نماز و روزه فقط از برای خداست و از ‫برای غير خدا باطل است، نذر هم چون عبادتست اگر از ‫برای غير خدا باشد باطل است و از اين جهت است که ‫فقهاء رضوان‌الله عليهم مي‌‌گويند نذر کافر منعقد ‫نمي‌شود.

‫خداوند مي‌‌فرمايد: ﴿وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ﴾ (البقرة/270). در اين آية مبارکه خداوند خبر داده‌است که ‫من عمل عاملين دنيا را عالم و دانا هستم انفاق باشد يا ‫نذر. و خداوند عهده‌دار شده‌است که نيکوکاران را جزای ‫خير مرحمت کند.

‫در کافي از جعفر بن محمد روايت شده: «قال إِذَا قَالَ الرَّجُلُ عَلَيَّ الْمَشْيُ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ وَهُوَ مُحْرِمٌ بِحَجَّةٍ أَوْ عَلَيَّ هَدْيُ كَذَا وَكَذَا فَلَيْسَ بِشَيْ‏ءٍ حَتَّى يَقُولَ لِلَّهِ عَلَيَّ الْمَشْيُ إِلَى بَيْتِهِ أَوْ يَقُولَ لِلَّهِ عَلَيَّ أَنْ أُحْرِمَ بِحَجَّةٍ أَوْ يَقُولَ لِلَّهِ عَلَيَّ هَدْيُ كَذَا وَكَذَا إِنْ لَمْ أَفْعَلْ كَذَا وَكَذَاا». 

‫خلاصه‌اش اينست: که اگر کسي بگويد بر گردن من ‫فلان عمل است واقع نمي‌‌شود مگر بگويد اينکه از برای ‫خدا بر گردن من فلان امر است. 

‫در کافي از کناني روايت شده: «سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) عَنْ رَجُلٍ قَالَ: عَلَيَّ نَذْرٌ؟ قَالَ: لَيْسَ النَّذْرُ بِشَيْ‏ءٍ حَتَّى يُسَـمِّيَ شَيْئاً لِـلَّهِ صِيَاماً أَوْ صَدَقَةً أَوْ هَدْياً أَوْ حَجّاً». 

کناني مي‌‌گويد: از حضرت صادق در خصوص مردی که ‫بگويد بر من فلان نذر است سؤال کردم حضرت فرمودند ‫[اگر] نام خدا را نبرد نذر صحيح نخواهد بود. ‫در کافي از ابي عبدالله روايت شده «عَنِ الرَّجُلِ يَحْلِفُ بِالنَّذْرِ وَنِيَّتُهُ فِي يَمِينِهِ الَّتِي حَلَفَ عَلَيْهَا دِرْهَمٌ أَوْ أَقَلُّ قَالَ إِذَا لَمْ يَجْعَلْ لِلَّهِ فَلَيْسَ بِشَيْ‏ءٍ».

‫در کافي از حضرت صادق (ع) روايت مي‌‌کند: مردی که ‫قسم به نذر مي‌‌خورد و قصدش در قسم يک درهم يا کمتر ‫است، اگر آنرا از برای خداوند قرار ندهد چيزی نيست ‫(يعني باطل است). ‫

بنابراين مقدمات، از آيات و اخبار و اجماع علما معلوم ‫مي‌شود که نذر از برای غير خدا جائز نيست و باطل است. ‫مانند نذرهائي که از برای قبور صالحين مي‌‌کنند. مثل اينکه ‫مي‌گويند ای امامزاده اين فرش يا چراغ يا شمعدان يا ‫گوسفند را نذر تو کرديم، همة اين نذرها باطلست، و اگر ‫قضای حاجت از صاحب قبر بخواهد مسلماً شرک است. ‫خداوند متعال مي‌‌فرمايد: ﴿وَجَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالأنْعَامِ نَصِيبًا فَقَالُوا هَذَا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَذَا لِشُرَكَائِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَمَا كَانَ لِلَّهِ ف