بيحه سلمه، ذبيحه اول جز ‫پوستش تماميآنرا مي‌‌سوزاندند، و دوميرا دو قسمت ‫مي‌کردند يکي از آنرا به کاهن مي‌‌دادند و قسمت ديگرش ‫را مي‌‌سوزاندند، و ذبيحه سومي گوشتش را مي‌‌خوردند. ‫قرباني در نزد مسيحيين منحصر به نان و شراب بود که ‫به نام گوشت مسيح و خون مسيح مي‌‌خواندند. ‫بعضي از امم مثل مصريها و روميها فنيقي‌ها و کنعانيها ‫در امر قرباني مبالغه مي‌‌نمودند، حتي بشر را قرباني مي‌کردند و اين عادت مشئوم تا قرن هفتم ميلاد مسيح در ‫اروپا جاری بود. 

‫در علت پيدايش قرباني حيوانات بعضي گفته‌اند که اصل ‫آن ميهماني بود که بعضي از امم برای خدايان مي‌‌کردند، در بتکده جمع مي‌‌شدند و حيوانات را ذبح مي‌‌نمودند، و ‫همچنين اسيراني که در جنگ گرفته بودند برای بتان ‫قرباني مي‌‌کردند و گوشتش را مي‌‌خوردند.

‫بعضي گفته‌اند قرباني دو سبب داشت: 1- هديه و ‫تشريف برای خدايان بود. 2- کفاره گناهان که خدايان را ‫راضي کنند و غضبشان را تسکين دهند. 

قرباني نزد ‫وحشي‌ها سه سبب داشت: 1- قرباني را برای روح ميت ‫مي‌کردند، چون مي‌‌گفتند ميت در قبر گرسنه مي‌‌ماند ‫محتاج به غذا است، حتي اسب و غلمان ميت را قرباني مي‌کردند تا در قبر بـرای مردگان معاون و مدد باشند. 2- ‫قرباني برای خدايان مي‌‌کردند تا از آنان راضي شوند. 3- ‫کفار برای کفاره گناهان خود و قبيله قرباني مي‌‌کردند، و ‫اصل در اين قرباني اين بود که معتقد بودند به قرباني  ‫حيوان، مرض از شخص مريض منتقل به حيوان ذبح شده ‫مي‌شود، و از اعتقاد به نقل مرض از مريض به حيوان ‫مذبوح اعتقاد ديگری پيدا شد که گناه امت منتقل مي‌‌شود ‫به حيوان مذبوح، چنانکه بعضي از قبايل افريقائي سالي يک ‫مرد و زن را قرباني مي‌‌کنند و مي‌‌گويند گناه قبيله منتقل ‫به اين دو نفر مي‌‌شود، و قبيله از گناه پاک مي‌‌گردد، و ‫آتني‌ها وقت وبای عام يا بلايای عمومي از قحط و غلا، ‫يکنفر از بشر را قرباني مي‌‌کردند و مي‌‌گفتند از قرباني  ‫اين شخص بلايا مرتفع مي‌‌شود و امت نجات مي‌‌يابند. اين ‫عقيده مبني و منشأ عقيدة نصاری است که مي‌‌گويند ‫عيسي فداء گرديد تا مردم از گناه پاک شوند، و چنانکه در ‫اراذل و جهله از شيعه مشهور است که حسين ‌بن علي  ‫شهيد گرديد و شيعيان را از گناه پاک فرمود.

‫قرباني در اسلام

‫اسلام تمامي اين موهومات و خرافات را از بشر ‫برداشت و قرباني حيوانات را امضا فرمود، و قرباني بشر ‫را نهي اکيد نمود، چنانکه مصريها سالي يک مرتبه يک دختر ‫زيبا را در رود نيل غرق مي‌‌کردند و اسمش را عروس نيل نام نهاده بودند، و در زمان حکومت عمرو بن عاص و ‫غلبه اسلام بر مصر اين امر فظيع به برکت اسلام موقوف ‫گرديد. 

‫اسلام قرباني حيوانات را تقرير نمود، اما حکمتش را بيان ‫فرمود که برای خشنودی بتان يا تغذية مردگان يا تفديه ‫زندگان نيست، بلکه بخششي است از اغنياء به فقراء و ‫مقصود از قرباني اطعام گرسنگان و بينوايان است چنانکه ‫مي‌فرمايد:

﴿وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيهَا خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ كَذَلِكَ سَخَّرْنَاهَا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ لَنْ يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلا دِمَاؤُهَا وَلَكِنْ يَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ﴾ (الحج/36).

يعني: ‫(شتران گاوان را برای شما قرار داديم از نشانه‌ی دين ‫خدا، در آنها برای شما خير است از منافع ديني و دنيوی در ‫وقت قرباني آنها بنام خدا ذبح کنيد و بتان و غير خدا را بياد ‫نياورديد - بايد در وقت قرباني بگويند الله أكبر لا اله إلا ‫الله والله أكبر، الّلهم منك و إليك(7).

قرباني شتران در حالتي بايد کرد که آنها ايستاده باشند نحر کنيد هنگاميکه ‫به پهلوی بر زمين افتادند، پس بخوريد از گوشتهای ايشان ‫بخورانيد بقانع و آن فقير با قناعت است - و معتر فقيری ‫است که در معرض سؤال واقع شده، اما سؤال نمي‌‌کند، و ‫بعضي گفته‌اند قانع فقير مکه‌است، و معتر درويش آفاقي  ‫است- و ما اين شتران و گاوان را مسخر شما کرديم تا ‫همانا شاکر باشيد و گوشتها و خونهای قرباني به خدا ‫نمي‌رسد - چون چنانچه گفتيم مي‌‌گفتند قرباني به خدايان ‫مي‌رسد يا به مردگانيکه خدائي در حقشان قايل بودند- ‫ولکن ميرسد به محل قبول وی آنچه مصاحب است با او ‫پرهيزگاری شما که آن تعظيم امر خداوند است، همچنين ‫مسخر کرديم اين بهايم را برای شما تا خدای را تحميد و ‫تکبير کنيد بر آنچه هدايت فرمود شما را، و بشارت بده ای ‫پيغمبر نيکوکاران را به بهشت).

در اين آية مبارکه تصريح است که قرباني لذاته مطلوب ‫نبوده و برای ذات حقتعالي مفيد نيست چون﴿إنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ﴾ (آل عمران/97). و رکني از ارکان دين نخواهد بود ‫ولکن به اعتبار صدقه و توسعه بر فقراء و تنگدستان ‫است. ‫

و بايد ذبح و قرباني برای خداوند متعال باشد و نام غير ‫خدا در وقت ذبح و نحر ذکر نشود چنانکه خداوند متعال ‫مي‌فرمايد:

﴿قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾ (الأنعام/162).

‫مجاهد و سعيد بن جبير و قتاده و ضحاک مي‌‌گويند که ‫نسک قرباني در حج و عمره‌است. 

‫معني آية شريفه: (بگو ای محمد: نماز من، قرباني من، و آنچه اتيان مي‌‌کنم و به جای مي‌‌آورم در زندگي خود ‫و آنچه مي‌‌ميرم بر او از ايمان و عمل صالح فقط از برای ‫خداوند جهانست). ‫

در اين آية مبارکه تصريح است به اينکه قرباني فقط از ‫برای ذات حق باشد و غير او را نبايد در اين کار شريک ‫گرفت. 

‫نيز مي‌‌فرمايد: ﴿فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ﴾ (الكوثر/2). يعني (نماز و ‫عبادت را برای خدايت بجای آور و شتر را از برای او نحر ‫کن)، (نحر قرباني شتر است). 

و نيز مي‌‌فرمايد: ﴿إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ...﴾ (البقرة/173). يعني (خداوند ‫بر شما مردار و خون و گوشت خوک و آنچه را که در وقت ‫قرباني بر آن برای غير خدا آواز بردارند حرام کرد). و مراد از ما اهل به لغير الله آن بود که بنام بتها و معبودهای ‫غير خدا قرباني مي‌‌کردند، در وقت قرباني مي‌‌گفتند: ای ‫بت اين گوسفند را از بهر تو قرباني مي‌‌کنيم و بواسطه تو ‫تقرب بخدا مي‌‌جوئيم. ‫اميرالمؤمنين علي فرمود: «حدثني رسول‌ الله بأربع ‫كلمات: «لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ذَبَحَ لِغَيْرِ اللَّهِ وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ لَعَنَ وَالِدَيْهِ وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ آوَى مُحْدِثًا وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ غَيَّرَ مَنَارَ الأرْضِ»». ‫

‫يعني: رسول خدا (صـ) مرا چهار کلمه