دْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلا تَحْوِيلاً. أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا﴾ (الإسراء/56). (بگو آنان را که جز از خدا، ‫خداوندشان مي‌‌پنداشتيد، بخوانيد؛ آنان قادر به ازالة ضرری ‫از شما يا تحويل آن نمي‌‌باشند. آنهائي که عبادتشان ‫مي‌کنيد نيز وسيلة تقرب به خدا مي‌‌جويند که کدام از اينها ‫نزديکتر است و اميد به رحمت خدا دارند و از عذابش ‫مي‌ترسند و محققاً عذاب خدای تو حذر کردني است). 

‫نيز مي‌‌فرمايد: ﴿قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلا فِي الأرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَمَا لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ. وَلا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهُ إِلا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ ﴾ (سبأ/22-23). (بگو آنان را که جز از ‫خدا خداوندشان پنداشتيد بخوانيد، آنان در آسمان‌ها و زمين ‫به اندازة ذره‌ای مالک چيزی نيستيد، آنان را در آسمان‌ها و ‫زمين مشارکتي با خدا نيست و معاونتي به او نمي‌‌کنند در ‫نزد خداوند متعال شافع نمي‌‌گردند. مگر برای کسانيکه اذن ‫بدهد مفيد شود تا دفع فزع از دلها ايشان نمايد). 

سبب ‫نزول اين آيه اين بود که گروهي در کشف کربات و دفع ‫بليات مسيح و ملائکه را مي‌‌خواندند و از آنان ياری ‫مي‌خواستند. خداوند در جواب اين گروه مي‌‌فرمايد که ‫ملائکه و انبياء قادر بزائل کردن ضرر و تغيير در آن نيستند.

و نيز مي‌‌فرمايد: ﴿مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ وَلا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ؟﴾ (آل عمران/79). (بشری را سزاوار نيست که خداوند به او ‫کتاب و حکم و نبوت مرحمت فرمايد و او به مردم بگويد ‫بندة من باشيد و مرا غير از خدا بپرستيد لکن بگويد در ‫علم و عمل کامل باشيد، زيرا که شما متعلمين و دارسين ‫کتابيد و شما را امر نمي‌‌کند که فرشتگان و پيغمبران را خدايان قرار دهيد آيا بعد از اسلام شما را به کفر امر ‫مي‌کند؟). ‫پس هر که انبياء و ملائکه و ائمه هدی را واسطه قرار ‫داده از آنها رزق و حيات و توکل بر آنها کند و از آنان جلب ‫منفعت و دفع مضرت بخواهد، مانند آمرزش گناه و رفع ‫بدبختيها و سد حاجات و دفعت فقر و فاقه، اين شخص ‫بنص قرآن کريم و اجماع امت سيدالمرسلين (صـ) کافر است. ‫

خداوند مي‌‌فرمايد: ﴿وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمَنُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلا يَشْفَعُونَ إِلا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ وَمَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلَهٌ مِنْ دُونِهِ فَذَلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ﴾ (الأنبياء/26). (بعضي گفتند خداوند فرزندی از ملائکه اتخاذ کرد خداوند ‫از اين منزه‌است، بلکه ملائکه بندگان مکرم او هستند و ‫در کلام بر خداوند متعال پيشي نمي‌‌گيريد و بر طبق امر او ‫رفتار مي‌کنند، خداوند آنچه را که در پيش رو و پس سر ‫ايشان است مي‌داند، فقط برای کسي که خداوند راضي‫است شفاعت مي‌کنند، و از ترس او مي‌لرزند و اگر يکي ‫از آنان بگويد من جز او خداوندی هستم جزای او را جهنم ‫مي‌دهيم. ظالمان را چنين مجازات مي‌کنيم).

‫نيز مي‌‌فرمايد: ﴿لَنْ يَسْتَنْكِفَ الْمَسِيحُ أَنْ يَكُونَ عَبْدًا لِلَّهِ وَلا الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَمَنْ يَسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ إِلَيْهِ جَمِيعًا﴾ (النساء/172). (مسيح و ملائکه مقرب از اينکه ‫بندة خدا باشند استنکاف نمي‌‌کنند و هر کس از عبادت او ‫سرپچي کند و تکبر نمايد، آنان را جميعاً بسوی خود برای ‫مجازات حشر مي‌‌کند).

‫و نيز مي‌‌فرمايد: ﴿وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمَنُ وَلَدًا لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْئًا إِدًّا تَكَادُ السَّمَوَاتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الأرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمَنِ وَلَدًا وَمَا يَنْبَغِي لِلرَّحْمَنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَدًا إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ إِلا آَتِي الرَّحْمَنِ عَبْدًا لَقَدْ أَحْصَاهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا وَكُلُّهُمْ آَتِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَرْدًا﴾ (مريم/88-95). (گفتند خدوند متعال فرزند ايجاد کرد. چه خبر بدی‫آورديد!... به سبب اين اسناد نزديک شد آسمانها پاره، ‫زمين شکافته و کوهها ويران گردد. شايسته مقام خداوند ‫نيست که اولد داشته باشد، زيرا همة آنچه در ‫آسمان‌هاست بيش از بندة او نيستند، مقدار و عدد آنها را ‫مي‌داند و همگي در روز قيامت يکان يکان نزد او مي‌‌آيند). ‫

‫و نيز مي‌‌فرمايد: ﴿وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَتُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِمَا لا يَعْلَمُ فِي السَّمَاوَاتِ وَلا فِي الأرْضِ؟ سُبْحَانَهُ! وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ﴾ (يونس/18). (آنان جز از خدا چيزهائيکه با آنان نه ضرر و نه نفعي مي‌رساند عبادت ‫مي‌نمايند، و مي‌گويند اينان شفاعت‌کنندگان ما در نزد ‫خدايند. بگو آيا چيزی را که در آسمانها و زمين خداوند ‫نمي‌داند به او خبر مي‌دهند؟ خداوند از اين شرک منزه و ‫برتر است).

نيز مي‌‌فرمايند: ﴿وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَى﴾ (النجم/26). (و چقدر ملائکه در ‫‫آسمانها هستند که شفاعت آنها اندک فائده‌ای نمي‌‌دهد!... ‫مگر بعد از آنکه خداوند به کسيکه مي‌‌خواهد و از او راضي ‫است اجازه دهد تا مورد شفاعت واقع شود).

ونيز مي‌فرمايد: ﴿وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كَاشِفَ لَهُ إِلا هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ﴾ (يونس/107). (ای محمد اگر خداوند ضرری به ‫تو رساند زائل کننده‌ای برای آن جز او نيست، و اگر ارادة ‫نيکي به بتو کند کسي نمي‌‌تواند مانع بخشش کردن او ‫