أَعْمَى. قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا؟ قَالَ: كَذَلِكَ أَتَتْكَ آَيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى﴾ (طه/123-126). (... هنگاميکه راهنمائي از طرف من نزد شما ‫بيايد، کسي که پيروی راهنمای مرا بکند گمراه نمي‌‌شود، و ‫در زحمت نمي‌‌افتد، و کسيکه از ذکر من اعراض کند ‫زندگي او سخت گردد، و او را در روز قيامت کور بر ‫مي‌انگيزيم. مي‌‌گويد خدايا من در دنيا بينا بودم چرا مرا ‫کور برانگيختي؟! مي‌‌گوئيم وقتي معجزات ما برای تو آمد ‫آنها را فراموش کردی همچنان تو امروز فراموش ‫مي‌شود!).

خداوند از زبان اهل آتش مي‌‌فرمايد: ﴿كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ. قَالُوا: بَلَى قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلا فِي ضَلالٍ كَبِيرٍ﴾ (الملك/9). (هر بار که دسته‌ای از کفار ‫به جهنم انداخته مي‌‌شوند پاسبانان دوزخ از ايشان ‫مي‌پرسند: آيا برای شما رسولي نيامد تا از اين عذاب ‫بترساند؟ مي‌‌گويند: بلي آمد و او را تکذيب کرديم و گفتيم خداوند چيزی نازل نکرده‌است و شما در گمراهي بزرگي ‫هستيد). 

‫و نيز مي‌‌فرمايد: ﴿وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاءُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ آَيَاتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَذَا؟ قَالُوا: بَلَى وَلَكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِينَ﴾ (الزمر/71). (و کفار دسته دسته به جهنم رانده مي‌‌شوند ‫و وقتي بدان جا رسيدند درهايش باز مي‌‌گردد و پاسبانان ‫دوزخ به کفار مي‌‌گويند: آيا برای شما رسولاني از خودتان ‫نيامد تا آيات خداوند را بر شما تلوت کند و شما را از ‫ملقات اين روز بترساند؟ گفتند: بلي آمد لکن کلمة عذاب ‫بر کفار واجب شده بود). 

‫و نيز خداوند مي‌‌فرمايد: ﴿وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ فَمَنْ آَمَنَ وَأَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا يَمَسُّهُمُ الْعَذَابُ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ﴾ (الأنعام/48). (و پيغمبران را جز برای بشارت ثواب و ‫ترسانيدن از عذاب نمي‌‌فرستيم. پس آنکه ايمان بياورد و ‫خود را اصلاح کند ترسي بر او نيست و محزون نمي‌‌گردد، ‫و آنان که آيات ما را تکذيب کردند به علت فسقشان دچار ‫عذاب مي‌‌گردند). ‫

‫و نيز خداوند مي‌‌فرمايد: ﴿إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآَتَيْنَا دَاوُودَ زَبُوراً. وَرُسُلاً قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَى تَكْلِيماً. رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ..﴾ (النساء/163-165). (همچنان که بر نوح و پيغمبران بعد از ‫او وحي کرديم، بر تو نيز، ای محمد وحي فرستاديم، به ‫ابراهيم و اسماعيل و يعقوب و اولاد او و عيسي و ايوب و ‫يونس و هارون و سليمان وحي فرستاديم و به داود زبور را ‫داديم، رسولاني که پيش از اين سرگذشتشان را بر تو نقل ‫کرديم و رسولاني که نيز قصه آن‌ها را بر تو نقل نکرده‌ايم ‫و خداوند متعال با موسي تکلم فرمود. برای اينکه مردم ‫حجتي بر خداوند نداشته باشند (يعني خود را بي ‌خبر از ‫اوضاع در آخر کار قلمداد نکنند) رسولان بشارت دهنده و ‫ترساننده‌ای فرستاديم.). 

‫نظير اين آيات در قرآن بسيار است که خداوند متعال ‫بيان حال مکذبين رسل را نموده‌است که بواسطة تکذيب رسل هلاک شدند، و آيات ديگری هم دليل بر اينست که ‫خداوند در همه حال يار و پشتيبان پيغمبران خود بوده‫است. چنانکه مي‌‌فرمايد: ﴿وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ﴾ (الصافات/173). (محققاً کلمة ما به بندگان پيغمبر ما: که آنان منصور خواهند شد و لشگر ما ‫غلبه خواهد کرد، در علم ازلي ما گذشت). إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آَمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الأشْهَادُ﴾ (غافر/51). (ما پيغمبران خود و ‫مؤمنين را در حيات دنيا و روز آخرت کمک مي‌‌کنيم). 

‫در آيات ديگر خداوند به صراحت امر به اطاعت پيغمبران فرموده‎است: ﴿وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ﴾ (النساء/64). ‫(پيغمبری را نفرستاديم جز برای اينکه به اذن خدا اطاعت ‫شود). ﴿مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ﴾ (النساء/80). کسي که ‫پيغمبر را اطاعت کند خدا را پيروی کرده است). ﴿قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ﴾ (آل عمران/31). (بگو، ای محمد، اگر ‫‫خدا را دوست داريد مرا پيروی کنيد تا خدا شما را دوست ‫بدارد). ﴿فَالَّذِينَ آَمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ (الأعراف/157). (آنان که بر رسول خدا ايمان آوردند و او را توقير و ‫تعظيم و بر ضد دشمنانش کمک کردند و نوری را که به او ‫نازل شده بود (قرآن) پيروی نمودند، آنان رستگارند). ﴿لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا﴾ (الأحزاب/21). (برای کسانيکه اميدوار‫ﯼ ‫به لقای خدا و روز بازپسين هستند و هميشه بياد خدا ‫هستند در کار رسول خدا اقتدای پسنديده و خوبي است)، ‫يعني از هر حيث اقتدای به او سزاوار است. ‫

ولي اگر مراد از واسطه اين باشد که انبياء و رسل را ‫واسطه و وسيله برای جلب نفع يا دفع ضرر قرار بدهي ‫مثل اينکه بگوئي انبياء واسطة در رزق، واسطة در حيات و ‫واسطه در شفای مرضند، و بعد از اين وسايط حاجت که ‫غير خدا را ولي قرار داده و به توسط او جلب يا دفع ضرر ‫کرده‌ای. ‫خداوند مي‌‌فرمايد: ﴿اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلا شَفِيعٍ أَفَلا تَتَذَكَّرُونَ؟﴾ (السجده/4). (خدائي که آسمانها و زمين و آنچه را که ما بين آنهاست در شش روز ‫آفريد و بعد بر عرش استوى كرد، جز او شما را ولي و ‫شفيعي نيست. آيا متذکر نمي‌‌شويد؟). 

نيز مي‌‌فرمايد: ﴿قُلِ 