 از خيانت‌ به‌ خود، پيامبرش‌ و همديگرشان‌ نهي‌ كرد.
ابن‌كثير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: «آيه‌كريمه‌ درباره‌ ابي‌لبابه‌ بن‌ عبدالمنذر نازل‌ شد زيرا رسول‌ خداص او را نزد طايفه‌ بني‌قريظه‌ فرستادند تا اين‌ پيغام‌ را كه ‌بايد به‌ داوري‌ رسول‌خداص درباره‌ خود تن‌ در دهند، به‌ آنان‌ برساند. پس‌ چون ‌ابولبابه‌ پيغام‌ رسول‌ خداص را به‌ آنان‌ رساند، با او در اين‌ امر مشورت‌ كردند، او به‌ زبان‌ خويش‌ به‌ آنان‌ چنين‌ مشورت‌ داد كه: حكم‌ رسول‌ خداص را درباره‌ خود ـ هرچه‌ كه‌ باشد ـ بپذيرند ولي‌ با دست‌، به‌ حلقوم‌ خويش‌ اشاره‌ كرد! يعني ‌اين‌كه: پذيرش‌ حكم‌ رسول‌ خداص به‌معني‌ گردن‌ زدن‌ شماست‌! ولي‌ بي‌درنگ ‌متوجه‌ شد كه‌ با اين‌ كار به‌ خدا و رسولش‌ خيانت‌ كرده‌ است‌ لذا سوگند خورد كه ‌لب‌ به‌ هيچ‌ خوردني‌ و نوشيدني‌اي‌ نمي‌زند تا بميرد، يا خداي‌ منان‌ بر وي‌ توبه‌پذير شود. آن‌گاه‌ به‌ مسجدالنبي‌ رفت‌ و خود را محكم‌ به‌ يكي‌ از ستونهاي‌ مسجد بست ‌و به‌ مدت‌ نه‌ روز در اين‌ حال‌ باقي‌ ماند تا كارش‌ بدانجا رسيد كه‌ از گرسنگي‌ و تشنگي‌ بي‌هوش‌ و بي‌رمق‌ مي‌افتاد. همان‌ بود كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از پذيرش‌ توبه‌ او به‌ پيامبرش‌ خبر داده‌ اين‌ آيه‌ را نازل‌ فرمود. در اين‌ هنگام‌ مردم‌ آمدند و به‌ وي ‌مژده‌ دادند و خواستند تا او را از ستون‌ مسجد باز كنند، اما او سوگند خورد كه‌ بايد خود رسول‌خداص با دست‌ مباركشان‌ او را باز نمايند، همان‌ بود كه‌ رسول‌ خداص آمدند و وي‌ را باز كردند...».
	`آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلاَدُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بدانيد كه‌ اموال‌ و اولاد شما فتنه‌ هستند» يعني: آنها سبب‌ افتادنتان‌ در فتنه ‌هستند زيرا همين‌ اموال‌ و اولادند كه‌ باعث‌ سقوط شما در دامن‌ بسياري‌ از گناهان ‌و در نتيجه‌ عذاب‌ باري‌ تعالي‌ مي‌شوند. يا معني‌ اين‌ است: اموال‌ و اولاد شما آزمايشي‌ براي‌ شما هستند تا در عينيت‌ آشكار شود كه‌ شما حدود و احكام‌ الهي‌ را در مورد آنها رعايت‌ مي‌كنيد يا خير؟ «و خداست‌ كه‌ نزد او پاداشي‌ بزرگ ‌است» پس‌ حق‌ خداوند متعال‌ را بر اموال‌ و اولادتان‌ مقدم‌ بداريد و مبادا اموال‌ و اولادتان‌ سبب‌ آن‌ گردند كه‌ امانت‌ را خيانت‌ كنيد.
 
آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ يِا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إَن تَتَّقُواْ اللّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَاناً وَيُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! اگر از خدا پروا داريد، براي‌ شما فرقاني‌ قرار مي‌دهد» يعني: براي ‌شما به‌ وسيله‌ تقوي‌، از ثبات‌ دل‌ و قدرت‌ بصيرت‌ و حسن‌ هدايت‌ چنان‌ نيرويي ‌قرار مي‌دهد كه‌ بتوانيد با آن‌، ميان‌ حق‌ و باطل‌ فرق‌ گذاشته‌، شبهات‌ را بشناسيد و در روشني‌ آن‌، از آنچه‌ مايه‌ بيم‌ و هراس‌ شماست‌ حذر كنيد. يا «فرقان» به‌ معني ‌پيروزي‌ است‌ زيرا اين‌ پيروزي‌ است‌ كه‌ حق‌ را از باطل‌ متمايز و نمايان‌ مي‌گرداند «و» اگر از خدا(ج)  پروا بداريد «سيئات‌ را از شما مي‌زدايد و شما را مي‌آمرزد» يعني: گناهان‌ شما را محو مي‌سازد و از آنها در مي‌گذرد. در روايتي ‌آمده‌ است: مراد از «سيئات» گناهان‌ صغيره‌ و مراد از «ذنوب»، گناهان‌ كبيره ‌است‌ «و خدا صاحب‌ فضل‌ بزرگ‌ است» بر بندگانش‌. پس‌ بدانيد كه‌ تقوي‌ كليد اين ‌همه‌ موهبت‌هاست‌.
 
	آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كن‌ هنگامي‌ را كه‌ كافران‌ درباره‌ تو نيرنگ‌ مي‌كردند تا تو را به‌ بند كشند يا بكشند يا اخراج‌ كنند».
از ابن‌عباس‌(رض)  در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: شبي ‌سران‌ قريش‌ در مكه‌ پيرامون‌ اين‌ موضوع‌ با هم‌ مشورت‌ كردند كه‌ كار رسول‌ خداص را يكسره‌ نمايند پس‌ برخي‌ از آنان‌ گفتند: چون‌ صبح‌ بر او دميد، او را به‌ بند كشيد. برخي‌ ديگر گفتند: بلكه‌ از مكه‌ اخراجش‌ كنيد. برخي‌ ديگر گفتند: از هر قبيله‌ جواني‌ را انتخاب‌ كنيد كه‌ همه‌ به‌طور دسته‌جمعي‌ بر او يورش ‌برند و او را باضربه‌اي‌ چون‌ ضربه‌ يك‌ مرد به‌ قتل‌ رسانند، در آن‌ صورت‌، خون ‌او ميان‌ همه‌ قبايل‌ توزيع‌ خواهد شد و قطعا بني‌هاشم‌ قدرت‌ جنگيدن‌ با تمام‌ قبايل ‌و تيره‌هاي‌ قريش‌ را ندارند. سرانجام‌ بر اين‌ رأي‌ اجماع‌ كردند. همان‌ بود كه‌خداي‌ عزوجل‌ پيامبرش‌ را از نيرنگ‌ و نقشه‌ دشمنان‌ آگاه‌ كرد. آن‌گاه‌ حضرت ‌علي‌(رض)  مأمور شد تا بر بالين‌ آن‌ حضرت‌ص بخوابد تا دشمنان‌ غافل‌ گردند و آن‌حضرتص شبانگاه‌ با ابوبكر صديق‌(رض)  راه‌ هجرت‌ به‌سوي‌ مدينه‌ را در پيش گرفتند تا به‌ غار ثور رسيدند.
«و آنان‌ مكر مي‌كردند و خداوند هم‌ مكر مي‌كرد» يعني: مشركان‌ در خفا عليه ‌رسول‌خداص نيرنگها و توطئه‌ها مي‌تنيدند، اما خداي‌ عزوجل‌ در مقابل‌، نيرنگهايشان‌ را بي‌اثر مي‌كرد و بدانند كه‌ در برابر اين‌ نيرنگها مجازاتشان‌ مي‌كند و نيرنگهايشان‌ را به‌ خودشان‌ بر مي‌گرداند. مجازات‌ الهي‌ از باب‌ «مشاكله‌»[2] مكرناميده‌ شد «و خداوند بهترين‌ تدبيركنندگان‌ است».
 
[2] مشاكله‌ يا هم‌شكل‌گويي‌ : اتحاد در لفظ و اختلاف‌ در معني‌ است.	آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ آيات‌ ما بر آنان‌ خوانده‌ شود، مي‌گويند» از روي‌ سرسختي‌، تعصب‌، تمرد و دوري‌ از حق‌ «شنيديم» آنچه‌ را كه‌ تو بر ما مي‌خواني‌ «اگر بخواهيم‌ مانند اين‌ را» كه‌ تو بر ما خوانده‌اي‌ «مي‌گوييم» اما چون‌ به‌ دنبال‌ آن‌ رفتند كه‌ مانند آيات‌ قرآن‌ را بسازند، از اين‌ كار ناتوان‌ شدند، آن‌گاه‌ ناگزير از روي‌ عناد و تمردگفتند: «اين‌ جز اساطير پيشينيان‌ نيست» يعني: اين‌ قرآن‌، همان‌ چيزي‌ است‌ كه‌ نويسندگان‌ و اسطوره‌پردازان‌، از اخبار و داستانهاي‌ پيشينيان‌ مي‌نويسند.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: گوينده‌ اين‌ سخن‌، نضربن‌ حارث‌ ـ لعنه‌الله ـ بود، او سپس‌ در جنگ‌ بدر اسير شد و رسول‌ خداص دستور دادند تا به‌ سختي‌ كشته‌ شود و همچنان‌ شد.
 
سوره فاتحه
 آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم
‏ترجمه : ‏
از ابن‌ عباس‌(رض) روايت‌ 