نها را به‌ شما برگرداند؟» پس‌ در اين‌ امر خوب‌ بينديشيد. «بنگر» اي‌محمدص! «كه‌ چگونه‌ آيات‌ خود را گونه‌گون‌ بيان‌ مي‌كنيم‌!» اين‌ جمله‌ مفيد «تعجيب: به‌شگفتي‌ واداشتن‌» است‌، يعني: از اين‌ بيان‌ بليغ‌ و بديع‌ در شگفت ‌شو. تصريف‌ آيات: آوردن‌ آنها بر وجوه‌ مختلف‌؛ گاهي‌ با هشدار و انذار، زماني ‌با نماياندن‌ عذرها، وقتي‌ با ترغيب‌ و گاهي‌ با تخويف‌ و ارعاب‌ و تهديد است‌ «آن‌گاه‌ آنان‌ روي‌ برمي‌تابند» از اين‌ آيات‌؟!.
 
	آيه  47
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَرَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتَاكُمْ عَذَابُ اللّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَكُ إِلاَّ الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبرص «به‌نظر شما اگر عذاب‌ الله بر شما بيايد» يعني: به‌ من‌ خبر دهيد كه‌ اگر عذاب‌ خدا(ج) به‌ شما برسد؛ «ناگهاني‌» بغته: به‌طور غافلگيرانه‌ و بدون‌ بروز هيچ‌گونه‌ نشانه‌ و مقدمه‌اي‌ كه‌ بر رسيدن‌ عذاب‌ دلالت‌ كند «ياآشكارا» جهره: عذاب‌ آشكار اين‌ است‌ كه‌ بعد از بروز مقدماتي‌ كه‌ بر وقوع‌ آن‌ دلالت‌ كند، روي‌ دهد و با آن‌ نشانه‌ها دريابند كه‌ لابد عذاب‌ الهي‌ آمدني‌ است‌.آري‌! اگر چنين‌ شود؛ «آيا جز قوم‌ ستمكار هلاك‌ مي‌شوند؟» يعني: قطعا اگر چنين ‌شود، جز گروهي‌ كه‌ با كفر به‌ پروردگار عزوجل‌ بر خود ستم‌ كرده‌اند، به‌ عذاب‌ وخشم‌ الهي‌ نابود نمي‌شوند.
 
آيه  48
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاَّ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ما پيامبران‌ را نمي‌فرستيم‌ جز بشارت‌دهنده‌» به‌ وعده‌ پاداش‌ بزرگ‌ براي‌ كساني‌ كه‌ از ايشان‌ پيروي‌ كنند «و بيم‌دهنده‌» از عذاب‌ سخت‌ براي‌ كساني‌ كه ‌ايشان‌ را نافرماني‌ كنند «پس‌ هركه‌ ايمان‌ آورد» به‌ آنچه‌ كه‌ پيامبران(ع) با خودآورده‌اند «و اصلاح‌ كرد» حال‌ خود را با انجام‌ دادن‌ آنچه‌ كه‌ پيامبران(ع) به‌سوي ‌آن‌ فرامي‌خوانند «پس‌ هيچ‌ بيمي‌» به ‌هيچ ‌وجهي‌ از وجوه‌ «بر آنان‌ نيست‌» نسبت ‌به‌ آينده‌اي‌ كه‌ پيش‌ رو دارند «و نه‌ اندوهگين‌ مي‌شوند» بر آنچه‌ كه‌ از دنيا از دست ‌داده‌اند.
	آيه  49
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا يَمَسُّهُمُ الْعَذَابُ بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ آيات‌ ما را دروغ‌ پنداشتند، به‌ آنان‌ به‌سبب‌ فسقشان‌ عذاب ‌مي‌رسد» يعني: به‌سبب‌ خارج‌ شدنشان‌ با كفر از دايره‌ فرمان‌هاي‌ خداي‌ عزوجل‌، به‌ عذاب‌ گرفتار مي‌شوند.
 
	آيه  50
‏متن آيه : ‏
‏ قُل لاَّ أَقُولُ لَكُمْ عِندِي خَزَآئِنُ اللّهِ وَلا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ مَا يُوحَى إِلَيَّ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَفَلاَ تَتَفَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبرص «به‌ شما نمي‌گويم‌ كه‌ گنجينه‌هاي‌» قدرت‌ «خدا نزد من‌ است‌» تا هر معجزه‌اي‌ را كه‌ پيشنهاد كنيد، بياورم‌ «و نمي‌گويم‌ كه‌ غيب‌ را مي‌دانم‌» تا از امور ناپيدا به‌ شما خبر داده‌ و شما را از رويدادهايي‌ كه‌ در روزگاران ‌آينده‌ واقع‌ خواهد شد، آگاه‌ گردانم‌.
گفتني‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) پيامبرش‌ را بر پاره‌اي‌ از علوم‌ غيب‌ آگاه‌ گردانيد و به ‌هر مسلمان‌ ديگري‌ نيز گاهي‌ امر حقي‌ را الهام‌ مي‌كند ـ كه‌ چه‌بسا اين‌ نيز به ‌نوعي‌ با امر غيبي‌اي‌ پيوند داشته‌ باشد ـ ولي‌ بايد دانست‌ كه‌ اين‌ اساس‌ و زير بنايي‌ نيست‌ كه‌ يك‌ مسلمان‌ همه‌ امور خويش‌ را بر آن‌ بنا كند.
«و به‌ شما نمي‌گويم‌ كه‌ من‌ فرشته‌ هستم‌» تا مرا به‌ كارهاي‌ خارق ‌العاده‌اي ‌مكلف‌ گردانيد كه‌ بشر تاب‌وتوان‌ آن‌ را ندارد «من‌ جز آنچه‌ را كه‌ به‌سويم‌ وحي ‌مي‌شود» و به‌ تبليغ‌ آن‌ براي‌ شما مأمور گرديده‌ام‌ «پيروي‌ نمي‌كنم‌» و حتي‌ يك ‌سر سوزن‌ هم‌ از آن‌ تخطي‌ نمي‌نمايم‌ «بگو» اي‌ پيامبرص «آيا نابينا و بينا برابرند؟» يعني: گمراهان‌ و هدايت‌يافتگان‌، يا كافر و مسلمان‌، هرگز با هم‌ برابر نيستند «آيا تفكر نمي‌كنيد» در اين‌ امر تا عدم‌ برابري‌ ميان‌ آنها را دريابيد و آن‌گاه‌ از روش‌ كساني‌ پيروي‌ كنيد كه‌ حق‌ را ديده‌ و راه‌ را يافته‌اند؟
	آيه  51
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَنذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَن يُحْشَرُواْ إِلَى رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُم مِّن دُونِهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌وسيله‌ قرآن‌ كساني‌ را كه‌ از محشورشدن‌ در نزد پروردگارشان‌ انديشناكند، هشدار بده‌» زيرا هشدار دادن‌ در آنها تأثير مي‌كند، به‌ سبب‌ اين‌ كه‌ خداترس‌اند، برخلاف‌ كساني‌ از گروه‌هاي‌ كفر كه‌ به‌ سبب‌ انكار رستاخيز، از حشرونشر نمي‌ترسند و بنابراين‌، هشدار دادن‌ در آنها تأثيري‌ نمي‌كند.
اين‌ آيه‌ دربرگيرنده‌ همه‌ كساني‌ است‌ كه‌ به‌ برانگيخته‌شدن‌ پس‌ از مرگ‌ ايمان‌ دارند؛ اعم‌ از مسلمانان‌، اهل‌ ذمه‌ و برخي‌ از مشركاني‌ كه‌ هرچند ـ در اصل‌ ـ روز حشر را باور ندارند ولي‌ از آن‌ بيم‌ دارند كه‌ خبر دادن‌ رسول‌ خداص در اين‌ مورد، صحت‌ داشته‌ باشد. بنابراين‌، كساني‌ كه‌ به‌ معاد اعتقاد داشته‌ و از فرا رسيدن‌ آن ‌بيمناك‌ اند، پنددادنشان‌ مفيدتر و هشدار دادنشان‌ سودمندتر است‌. و اين‌ خود نشان‌دهنده‌ آن‌ است‌ كه‌ اولين‌ قضيه‌ مهم‌ در دعوت‌ اسلامي‌؛ قضيه‌ ايمان‌ است‌. چنان‌كه‌ روايت‌ شده‌است‌ كه‌ ابن‌عمرك فرمود: «قبل‌ از آن‌ كه‌ قرآن‌ به‌ ما آموخته‌ شود، ايمان‌ به‌ ما داده‌ مي‌شد». «براي‌ آنان‌ بجز الله هيچ‌ دوست‌ و شفيعي‌ نيست‌» يعني: به‌وسيله‌ قرآن‌ كساني‌ را هشدار بده‌ كه‌ از آن‌ بيمناكند كه‌ جز خداوند(ج) هيچ‌ دوست‌ و ياور و شفاعت‌گري‌ نداشته ‌باشند تا آنان‌ را ياري‌ ونصرت‌ دهد، يا در نزد خداي‌ عزوجل‌ شفاعت‌ و سفارش‌ آنان‌ را بكند تا در نتيجه ‌از عذاب‌ وي‌ نجات‌ يابند «باشد تا پرهيزگاري‌ كنند» يعني: به ‌وسيله‌ اين‌ هشدار، در زمره‌ اهل‌ تقوي‌ درآيند.
اين‌ آيه‌، پندار كساني‌ از كفار معترف‌ به‌ حشر را رد مي‌كند كه‌ تصور مي‌كنند؛ پدران‌ يا بتانشان‌ برايشان‌ شفاعت‌ مي‌كنند و آنان‌ منحرفان‌ اهل‌ كتاب‌، يا مشركاني ‌هستند كه‌ مي‌پندارند؛ بتان‌ برايشان‌ شفاعت‌ مي‌كنند.
 
آيه  52
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَيْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِم مِّن شَيْءٍ فَتَطْر