مه : ‏
«فرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌ براي‌ الله است» پس‌ اين‌ فرمانروايي‌ نه‌ ازآن‌ عيسي‌(ع) است‌، نه‌ از آن‌ مادرش‌، نه‌ از آن‌ ساير كساني‌ كه‌ به‌ دروغ‌ به‌ پروردگاري‌ نسبت‌ داده‌ شده‌اند و نه‌ هم‌ از ديگر مخلوقات‌ خداي‌ سبحان‌ «و» براي‌ الله است ‌«فرمانروايي‌ آنچه‌ در آنهاست» يعني‌: فرمانروايي‌ آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ از تمام‌ خلايق‌، همگي‌ تماما ملك‌ خداوند متعال‌اند، از آن‌ رو كه‌ او از داشتن‌ فرزند و پدر منزه‌ است‌ «و او بر همه‌چيز تواناست» پس‌ هرگز به‌ ياري‌ دادن‌ ياريگري‌ از آنان‌ محتاج‌ نيست‌.
 
آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌ياد آريد» اي‌ يهود «آن‌گاه‌ كه‌ از شما پيماني‌ محكم‌ گرفتيم‌» بر اين‌ كه‌ به ‌آنچه‌ در تورات‌ بر شما مشروع‌ كرده‌ايم‌ عمل‌ كنيد و به‌ پيامبران‌ الهي‌ كه‌ به‌ رسالت ‌مبعوث‌ مي‌گردند، ايمان‌ آوريد «و طور را بر فراز شما افراشتيم‌» طور: نام‌ كوهي‌است‌ كه‌ خداوند (ج)در آن‌ با موسي‌(ع) سخن‌ گفت‌. بسياري‌ از مفسران‌ نوشته‌اند كه: چون‌ موسي‌(ع) از ميقات‌ (وعده‌گاه) الهي‌ در طور بازگشت‌ و الواح‌ تورات‌ رابا خود آورد، به‌ بني‌اسرائيل‌ گفت: الواح‌ را بگيريد و بدانها عمل‌ كنيد. اما آنان‌گفتند: به‌ آنها عمل‌ نمي‌كنيم، مگر اين‌ كه‌ خداوند درباره‌ آنها با ما نيز همچون‌ توسخن‌ بگويد. پس‌ خداوند (ج) به‌ فرشتگان‌ فرمان‌ داد تا كوهي‌ از كوههاي‌ فلسطين‌را كه‌ طول‌ آن‌ يك‌ فرسنگ‌ و به‌اندازه‌ اردوگاه‌ يهود بود، از جا بركنده‌ و چون‌ سايباني‌ بر بالاي‌ سرشان‌ قرار دهند، آن‌گاه‌ به‌ آنان‌ گفته‌ شد: «آنچه‌ را به‌ شماداده‌ايم، به‌ جد و جهد» يعني: با عزمي‌ استوار و محكم‌ «بگيريد» و تعهد بسپاريدكه‌ آن‌ را به‌كناري‌ نيفگنيد، در غير اين‌ صورت‌؛ كوه‌ بر سر شما فرود مي‌آيد. دراين‌ هنگام، بني‌ اسرائيل‌ از سر توبه، براي‌ خدا (ج)به‌ سجده‌ در افتادند و با تعهد به‌اين‌ پيمان، تورات‌ را گرفتند.
نقل‌ است‌ كه‌ سجده‌ آنان‌ بر نيمه‌ بدنشان‌ بود زيرا از بيم‌ آن‌ كه‌ مبادا كوه‌ برسرشان‌ بيفتد، طوري‌ به‌ سجده‌ در افتادند كه‌ نيمي‌ از بدنشان‌ در سجده‌ و نيم‌ ديگرآن‌ در حال‌ نگريستن‌ به‌سوي‌ كوه‌ بود و چون‌ خداي‌ عزوجل‌ آنان‌ را از آن‌ عذاب‌رهانيد، با خود گفتند: سجده‌اي‌ بهتر از اين‌ سجده‌ نيست‌ زيرا خداوند (ج)آن‌ راپذيرفت‌! و بعد از آن‌ نيز بر يك‌ طرف‌ بدن‌ خويش‌ سجده‌ مي‌كردند.
«و آنچه‌ را در آن‌ است، به‌خاطر بسپاريد» مراد اين‌ است‌ كه‌ تورات‌ را حفظ كنيد تا آن‌ را بدانيد و بدان‌ عمل‌ كنيد «باشد كه‌ به‌ تقوا گراييد» و با عمل‌ به‌ تورات، ازآتش‌ دوزخ‌ يا از گناهان‌ وارهيد. آري‌! هدف‌ از فروفرستادن‌ كتابهاي‌ الهي‌ عمل‌بدانهاست‌ بنابراين، صرف‌ ترتيل‌ و ترنم‌ به‌ الفاظ قرآن‌ بدون‌ انديشيدن‌ در اندرزها وعمل‌ به‌ احكام‌ آن، مفيد فايده‌اي‌ نيست، چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ابوسعيد خدري‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «إن من شر الناس رجلاً فاسقاً يقرأ القرآن، لايرعوي إلى شيء منه: بي‌گمان‌ از بدترين‌ مردم، فاسقي‌ است‌كه‌ قرآن‌ را مي‌خواند و در برابر چيزي‌ از آن‌ باز نمي‌ايستد». يعني: خواندن‌ قرآن ‌در او هيچ‌ تكان‌ و تأثيري‌ ايجاد نمي‌كند.
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:941.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:942.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:943.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:944.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:945.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:946.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:947.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:948.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:949.txt">وجه‌ تسميه‌: ﴿ سوره‌ انعام ﴾</a></body></html>سوره أنعام
آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِم يَعْدِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در آغاز اين‌ سوره‌، حق‌ تعالي‌ همراه‌ با ستايش‌ خود، از قدرت‌ كامله‌ خويش ‌خبر مي‌دهد، حقيقتي‌ كه‌ يگانگي‌ و شايستگي‌اش‌ براي‌ تمام‌ ستايش‌ها را اثبات‌مي‌كند پس‌ مي‌فرمايد: «ستايش‌ آن‌ خدايي‌ راست‌ كه‌ آسمانها و زمين‌ را آفريد وتاريكي‌ها و نور» يعني: سياهي‌ شب‌ و روشني‌ روز و تاريكي‌هاي‌ كفر و نور ايمان‌ «را پديد آورد» (ظلمات‌) را به‌ صيغه‌ جمع‌ اما (نور) را به‌ صيغه‌ مفرد ذكر كرد، ازآن‌رو كه‌ ظلمات‌ كفر و نفاق‌ بسيار و نور هدايت‌ يكي‌ است‌ «آن‌گاه‌ كافران‌» باوجود اين‌ حجتها و نشانه‌ها «با پروردگار خويش‌» غير وي‌ را «برابر مي‌كنند» يعني: كافران‌ بعد از مشاهده‌ اين‌ آفرينش‌ عظيم‌، بجاي‌ آن‌ كه‌ فقط حق‌ تعالي‌ را ستايش‌ كنند، نعمت‌هايش‌ را ناسپاسي‌ كرده‌، معبودان‌ باطلي‌ را با او برابر مي‌كنند و شريك‌ مي‌آورند كه‌ بر چيزي‌ از آنچه‌ كه‌ خداوند متعال‌ بدان‌ تواناست‌، قادر نيستند و اين‌، نشان‌دهنده‌ منتهاي‌ حماقت‌ و ناداني‌ و بي‌شرمي ‌آنهاست‌.
 
	آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن طِينٍ ثُمَّ قَضَى أَجَلاً وَأَجَلٌ مُّسمًّى عِندَهُ ثُمَّ أَنتُمْ تَمْتَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ آن‌ كه‌ شما را از گل‌ آفريد» مراد، آفرينش‌ آدم‌(ع) است‌ كه‌ اصل‌ و بنياد نوع‌ بشر مي‌باشد «آن‌گاه‌ اجلي‌ را مقرر داشت‌» براي‌ شما، يعني: وقت‌ مرگ‌ شما را «و نزد او ميعادي‌ معين‌ است‌» براي‌ برپاساختن‌ قيامت‌. به‌ قولي: اجل‌ اول‌؛ فاصله‌ ميان‌ آفرينش‌ انسان‌ تا مرگ‌ او و اجل‌ دوم‌؛ فاصله‌ ميان‌ مرگ‌ تا زنده‌ شدن‌ مجدد اوست‌. به‌ قولي‌ديگر: اجل‌ اول‌؛ مدت‌ عمر دنياست‌ و اجل‌ دوم‌؛ مدت‌ عمر انسان ‌تا هنگام‌ مرگ‌ وي‌ است‌ «با اين‌همه‌ شما شك‌ مي‌كنيد» يعني: با آن‌ كه‌ مشاهده ‌مي‌كنيد كه‌ از آغاز تا انتها بر شما چه‌ مي‌رود، باز هم‌ در امر بعثت‌ خويش‌، شك‌ مي‌كنيد!! آيا نمي‌دانيد؛ آن‌ ذاتي‌ كه‌ شما را از گل‌ آفريد و زندگاني‌ دانا و با خردگردانيد و براي‌ شما اين‌ حواس‌ و اين‌ اندامها را پديد آورد، سپس‌ همه‌ آنها را ازشما سلب‌ كرده‌ و شما را بعد از آن‌، مردگاني‌ بي‌جان‌ و استخوانهايي‌ پوسيده‌ وپراكنده‌ مي‌گرداند به‌طوري‌ كه‌ به‌ اصل‌ جمادي‌ خود باز مي‌گرديد؛ همان‌ ذات‌ قادر متعال‌، از برانگيختن‌ مجدد شما نيز ناتوان‌ نيست‌ و يقينا اجسام‌ شما را به‌شكل‌ اوليه‌ آن‌ برمي‌گرداند و ارواح‌ را بدان‌ بازمي‌گرداند؟!
 
	آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ ا