 مهربان‌ و فروتن‌ و بر كافران‌ درشت‌طبع‌ و سخت‌گيرند» يعني‌: در برابر مؤمنان‌ عاطفه‌ و شفقت‌ و فروتني‌ و در برابر كفار، شدت‌ و غلظت‌ وگردن‌فرازي‌ را به ‌نمايش‌ مي‌گذارند و چون‌ اين‌ وصف‌ بزرگ‌ كه‌: «در راه‌ الله جهاد مي‌كنند و از ملامت‌ هيچ‌ ملامتگري‌ نمي‌ترسند» يعني‌: آنان‌ به‌ حدي‌ در عقيده‌ و عمل‌ خويش‌ راسخ‌ و پايدار و سرسخت‌ هستند كه‌ اصلا به‌ نيرنگ‌هاي‌ دشمنان‌ حق‌ و حزب‌ شيطان‌ كه‌ به ‌انگيزه‌ حسد و بغض‌ و نفرت‌ از حق‌ و اهل‌ آن‌، مؤمنان‌ را مورد تحقير و تمسخر قرارداده‌ و خوبي‌ها و زيبايي‌هايشان‌ را زشت‌ و كارنامه‌ها ومفاخرشان‌ را معيوب‌ جلوه‌گر مي‌سازند، هيچ‌ ارزش‌ و اهميتي‌ نمي‌دهند.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: «خليل‌ من ‌رسول‌ خداص مرا به‌ هفت‌چيز فرمان‌ داد:
1 ـ اين‌ كه‌ با مساكين‌ دوستي‌ و نزديكي‌ كنم‌.
2 ـ اين‌ كه‌ هميشه‌ به‌ فرودست‌ خود بنگرم‌، نه‌ به‌ فرادست‌ خود.
3 ـ اين‌ كه‌ صله‌ رحم‌ (پيوند با نزديكان‌) را بجا آورم‌، هرچند آنان‌ به‌ من‌ پشت ‌كنند.
4 ـ اين‌ كه‌ از كسي‌ چيزي‌ درخواست‌ نكنم‌.
5 ـ اين‌ كه‌ سخن‌ حق‌ را بگويم‌، هرچند تلخ‌ باشد.
6 ـ اين‌ كه‌ در راه‌ خدا(ج) از سرزنش‌ و ملامت‌ هيچ‌ ملامتگري‌ نترسم‌.
7 ـ و اين‌ كه‌ (لا حول‌ و لا قوه ‌الا باالله) را بسيار بگويم‌ زيرا اين‌ كلمات‌ از گنجي‌ در زير عرش‌ خداي‌ سبحان‌ است».
«اين» اوصافي‌ كه‌ ذكر شد: «فضل‌ الهي‌ است‌ كه‌ آن‌ را به‌ هركه‌ بخواهد مي‌دهد وخداوند گشايشگر داناست» از گشايشگري‌ وي‌ است‌ كه‌ فضل‌ و رحمتش‌ بسيار است‌ و از دانايي‌ وي‌ است‌ كه‌ اين‌ اوصاف‌ را به‌ كساني‌ مي‌بخشد كه‌ شايستگي‌ آن‌را داشته‌ باشند.
بايد دانست‌ كه‌ اين‌ آيه ‌كريمه‌، نمايانگر بعدي‌ از ابعاد اعجاز قرآن‌ كريم‌ است ‌زيرا درحالي‌ از ارتداد اعراب‌ خبر مي‌دهد كه‌ هنوز اين‌ پديده‌ در ميانشان‌ ظهور نكرده‌ بود و يك‌ امر غيبي‌ به‌شمار مي‌رفت‌. آري‌! بعد از مدتي‌ پديده‌ ارتداد ظهور كرد و در عهد ابوبكر صديق‌(رض) به ‌شكل‌ گسترده‌اي‌ خود را نشان‌ داد به ‌طوري‌ كه‌ قبايل‌ بزرگي‌ از اعراب‌، چون‌ «غطفان» و «فزاره» و «بني‌سليم» و در مجموع‌ يازده‌ گروه‌ مرتد شدند.
 
سوره مائدة آيه  55
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«جز اين‌ نيست‌ كه‌ ولي‌ شما، تنها الله است» يعني‌: خداوند تبارك‌ و تعالي‌ ولي‌ و ياوري‌ است‌ كه‌ دوست‌ داشتن‌ و موالات‌ با وي‌ فرض‌ عين‌ ذمه‌ هر مسلماني‌ است ‌«و» جز اين‌ نيست‌ كه‌ ولي‌ شما «رسول‌ اوست‌ و كساني‌ كه‌ ايمان‌آورده‌اند؛ همان‌كساني‌ كه‌ نماز را برپا مي‌دارند و زكات‌ را مي‌دهند در حالي‌ كه‌ در ركوع‌اند» مراد از ركوع‌: خشوع‌ و خضوع‌ براي‌ الله(ج) است‌. يعني‌: نماز را درحالي ‌كه‌ خاشع‌ و خاضع‌اند برپا مي‌دارند و زكات‌ را در حالي‌ كه‌ بر فقرا تكبر نورزيده‌ و بر آنان ‌برتري‌ نمي‌جويند، مي‌پردازند پس‌ ايشان‌ پيوسته‌ فروتن‌اند. خداوند متعال‌ (ولي‌) رادر آيه‌ كريمه‌ به‌ صيغه‌ مفرد آورد درحالي‌ كه‌ از ولايت‌ يك‌ جمع‌ ياد شده‌ است‌؛ تا به‌ اين‌ حقيقت‌ توجه‌ دهد كه‌ ولايت‌ وي‌ اصل‌ و ولايت‌ غير وي‌ تبع‌ است‌ و اگر به‌ صيغه‌ جمع‌ «اولياؤكم‌...» مي‌فرمود؛ ديگر در سخن‌، اصل‌ و تبعي‌ مطرح‌ نبود.
	سوره مائدة آيه  56
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يَتَوَلَّ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ فَإِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هر كس‌ كه‌ خدا و پيامبر او و مؤمنان‌ را ولي‌ خود بداند» پيروز است‌، چرا كه‌ «حزب‌ خدا همان‌ پيروزمندانند» حزب‌ خدا(جل جلاله): مؤمناني‌ هستند كه‌ به‌ ياري‌ شريعت‌خدا(ج) برخاسته‌ اند. به‌ اين‌ ترتيب‌، خداي‌ عزوجل‌ به‌ كساني‌ وعده‌ پيروزي‌ بر دشمنانشان‌ مي‌دهد كه‌ او و پيامبرش‌ و مؤمنان‌ را به‌ دوستي‌ بگيرند.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌است‌: چون‌ طايفه‌ يهودي ‌بني‌قينقاع‌ با رسول‌ خداص جنگيدند، عبدالله بن‌ابي‌ منافق‌ بر اساس‌ پيماني‌ كه‌ با آنان‌ داشت‌، از ياري‌ مسلمانان‌ سر باز زد درحالي‌ كه‌ مي‌گفت‌: من‌ مردي‌ هستم‌ كه ‌از روز بد مي‌ترسم‌ و از اتحاد با دوستانم‌ دست‌ بر نمي‌دارم‌! اما عباده‌بن‌صامت‌(رض) كه‌ او نيز دوستان‌ و هم‌پيمانان‌ زيادي‌ از يهوديان‌ داشت‌، نزد رسول‌ خداص رفت ‌و از حلف‌ و دوستي‌ با يهوديان‌ برائت‌ جست‌ و از تمام‌ تعهداتي‌ كه‌ با آنها داشت‌، خلع‌يد كرد و گفت‌: از هم‌سوگندي‌ و ولايت‌ و دوستي‌ با اين‌ كافران‌ به ‌بارگاه ‌خدا(ج) و پيامبرش‌ بيزاري‌ مي‌جويم‌.
اين‌ سه‌ آيه‌، اوصاف‌ حزب‌ الله را بيان‌ كرده‌اند پس‌ بر هر فرد و هر جمع‌ مسلماني‌ است‌ كه‌ به‌ خود بنگرد و نيك‌ بينديشد كه‌ آيا اين‌ اوصاف‌ در او هست‌ ياخير؟.
 
	سوره مائدة آيه  57
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَكُمْ هُزُواً وَلَعِباً مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ أَوْلِيَاء وَاتَّقُواْ اللّهَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! كساني‌ را كه‌ دين‌ شما را به‌ ريشخند و بازي‌ گرفته‌اند، چه‌ از كساني‌ كه ‌پيش‌ از شما به‌ آنان‌ كتاب‌ داده‌ شده‌ و چه‌ از كافران‌، دوستان‌ خود نگيريد» اين‌ آيه‌ از موالات‌ و هم‌پيماني‌ با كساني‌ نهي‌ مي‌كند كه‌ دين‌ خدا(ج) را به‌ تمسخر و ريشخند مي‌گيرند و اين‌ معني‌ عام‌ است‌ در تمام‌ كساني‌ كه‌ به‌ ورطه‌ مخالفت‌ با دين‌خدا(ج) درمي‌افتند؛ اعم‌ از مشركان‌، اهل‌ كتاب‌ و اهل‌ بدعت‌هايي‌ كه‌ به‌ اسلام‌ منتسب‌ اند «و اگر به‌ راستي‌ مؤمنيد، از خداوند پروا كنيد» و گرد دوستي‌ و ياري‌ و هم‌پيماني‌ با گروههاي‌ دشمن‌ با خدا(ج) و رسولش‌ نگرديد، چنان‌ نباشد كه‌ آنان ‌دينتان‌ را به‌ مسخره‌ بگيرند اما شما در مقابل‌، آنان‌ را به‌ دوستي‌ بگيريد بلكه‌ بايد اين‌ كار آنها با انكار و دشمني‌ از جانب‌ شما، مقابله‌ شود.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ اگر آيه‌ (51) از موالات‌ با يهود و نصاري‌ نهي‌ كرد، اين‌ آيه‌، نهي‌ از موالات‌ با همه‌ كفار، اعم‌ از ملحدان‌، مشركان‌، آتش‌پرستان‌، هنود، بودايي‌ها و ديگر فرقه‌هاي‌ معاند با اسلام‌ را دربر مي‌گيرد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:867.txt">آيه  58</a><a class="text" href="w:text:868.txt">آيه  59</a><a class="text" href="w:text:869.txt"> آيه  60