ن‌ غلامان‌ و كنيزان‌ اند، چنان‌كه‌ رسول‌ خداص دستور دادند كه‌ غلامان‌ و كنيزان‌ بايد از همان‌ غذايي‌ اطعام‌ شوند كه‌ مالك‌ آنان‌ مي‌خورد و از همان‌ لباسي‌ پوشانده‌ شوند كه‌ مالك‌ آنان‌ مي‌پوشد. همچنين‌ در حديث‌ شريف‌آمده‌ است‌: «برده‌ مستحق‌ غذا و پوشاك‌ خويش‌ است‌ و از كار جز به‌ حد توان‌ خود مكلف‌ ساخته‌ نشود». «هرآينه‌ الله دوست‌ ندارد كسي‌ را كه‌ مختال‌» يعني‌: متكبر و بي‌پروا و بي‌ملاحظه‌ باشد بر مردم‌ و بر همسايگان‌ خويش‌ «و فخرفروش ‌باشد» فخر: خود ستايي‌، برشمردن‌ مناقب‌ و افتخارات‌ خويش‌ و گردن‌فرازي‌ و خود بزرگ‌نمايي‌ است‌. اما اگر كسي‌ نعمت‌هاي‌ حق‌ تعالي‌ را بر خود به‌ منظور اعتراف‌ به‌ فضل‌ وي‌، برشمرد، او شكرگزار است‌ و به‌ واجب‌ شكر حق‌ تعالي‌ قيام ‌ورزيده‌، لذا سزاوار نكوهش‌ نيست‌ ـ چنان‌كه‌ در آيه‌ بعد آمده‌ است‌.
 
آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُونَ مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ عَذَاباً مُّهِيناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
همچنان‌ خداوند متعال‌ دوست‌ ندارد: «همان‌ كساني‌ را كه‌ بخل‌ مي‌ورزند» درآنچه‌ كه‌ در دست‌ دارند و بنابراين‌، از اداي‌ حقوق‌ خود سرباز مي‌زنند «و مردمان‌ را به‌ بخل‌ مي‌فرمايند» گويي‌ آنان‌ از جود و سخاوت‌ ديگران‌ در مال‌ و دارايي‌شان‌ نيز احساس‌ انزجار و دلتنگي‌ مي‌كنند! و اين‌ نهايت‌ خست‌ و پستي‌ و حماقت‌ و ناداني‌ و بي‌حيايي‌ و اوج‌ زشتي‌ و فرومايه‌گي‌ طبع‌ است‌ «و» همان‌ كساني‌ كه ‌«آنچه‌ را خداوند از فضل‌ خويش‌ بدانها ارزاني‌ داشته‌، پوشيده‌ مي‌دارند» يعني‌: به‌ فقر و مسكنت‌ تظاهر مي‌كنند تا نيازمندان‌ به‌ برخورداري‌هايشان‌ پي‌ نبرند. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «خداوند(ج) چون‌ بر بنده‌اي‌ نعمتي‌ مي‌دهد، دوست‌ دارد كه‌ اثر آن‌ نعمت‌ بر وي‌ هويدا گردد». «و براي‌ كافران‌ عذابي‌ خواركننده‌ آماده‌ كرده‌ايم‌» كه‌ به‌وسيله‌ آن‌ در آخرت‌ خوار و بي‌مقدارشان‌ مي‌گردانيم‌.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:636.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:637.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:638.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:639.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:640.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:641.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:642.txt">آيه  44</a></body></html>آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ رِئَاء النَّاسِ وَلاَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلاَ بِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَن يَكُنِ الشَّيْطَانُ لَهُ قَرِيناً فَسَاء قِرِيناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» حق‌ تعالي‌ دوست‌ ندارد «كساني‌ را كه‌ اموالشان‌ را براي‌ نمايش‌، پيش‌ چشم ‌مردمان‌ مي‌بخشند» و مي‌خواهند به‌ مردم‌ چنين‌ وانمود كنند كه‌ سخي‌ و بخشنده‌اند تا به‌ كرم‌ و دهش‌ مشهور شده‌ و ميان‌ مردم‌ به‌ آن‌ فخر و مباهات‌ ورزند. و آنان ‌منافقان‌ يا كافران‌اند، به‌ دليل‌ اين‌ جمله‌: «و به‌ الله و روز قيامت‌، معتقد نيستند. و هر كه‌ شيطان‌ قرين‌ او باشد» قرين‌: يار و همنشين‌ است‌ «پس‌ وي‌ چه‌ بدهمدمي‌است‌» زيرا شيطان‌ همدمش‌ را به‌ ورطه‌هاي‌ هلاك‌ درافگنده‌، او را به‌ بخل‌، فخرفروشي‌، خودستايي‌ و بخشش‌ مال‌ با هدف‌ نمايش‌ و ريا و شهرت‌ دستور مي‌دهد و با اين‌ كار از پاداش‌ انفاق‌ مال‌ در راه‌ حق‌ محرومش‌ گردانيده‌ و درعين‌حال‌ با انفاق‌ مال‌ وي‌ در راه‌ باطل‌، مالش‌ را نيز بر وي‌ تلف‌ مي‌گرداند، پس ‌رفيق‌ و همدمي‌ اين‌چنين‌، بسيار بدهمدمي‌ است‌! در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «صاحب‌ مالي‌ كه‌ مالش‌ را به‌خاطر آن‌ انفاق‌ و صدقه‌ مي‌كند تا به‌ او گفته‌ شود كه‌: فلان‌ فردي‌ بخشنده‌ است‌، در زمره‌ اولين‌ سه‌ تني‌ است‌ كه‌ آتش‌ در روز قيامت ‌برآنان‌ شعله‌ور مي‌شود».
 
	آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُواْ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقَهُمُ اللّهُ وَكَانَ اللّهُ بِهِم عَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر به‌ خدا و روز بازپسين‌ ايمان‌ مي‌آوردند و از آنچه‌ خدا به‌ آنان‌ روزي‌ داده‌، انفاق ‌مي‌كردند، چه‌ زياني‌ برايشان‌ داشت‌ ؟ و خدا به‌» كار و كردار «آنان‌ داناست‌» و آنان ‌را به‌ حالشان‌ رها نمي‌كند.
	آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ لاَ يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هرآينه‌ خداوند به‌ وزن‌ ذره‌اي‌ ستم‌ نمي‌كند» ذره‌: واحد «ذر» است‌ و ذر عبارت‌ است‌ از: مورچه‌ بسيار ريز و كوچك‌. بعضي‌ گفته‌اند: هر جزء از اجزاي ‌غبار و گرد، يك‌ ذره‌ است‌. امروزه‌ به‌ يك‌ واحد اتم‌ كه‌ با چشم‌ عادي‌ ديده ‌نمي‌شود، نيز «ذره» مي‌گويند. يعني‌: خداوند(ج) از ثواب‌ اعمالشان‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كند و در عذاب‌ گناهانشان‌ هموزن‌ ذره‌اي‌ نمي‌افزايد، چه‌ رسد به‌ مافوق‌ آن‌.در حديث‌ شريف‌ طولاني‌ شفاعت‌ آمده‌ است‌: «... آن‌گاه‌ خداي‌ عزوجل‌ خطاب‌ به‌فرشتگان‌ مي‌فرمايد: برگرديد و كسي‌ را كه‌ در قلب‌ وي‌ به‌ اندازه‌ همسنگ‌ دانه‌سپندي‌ از ايمان‌ يافتيد، از دوزخ‌ بيرون‌ آوريد». در روايت‌ ديگري‌ آمده‌ است‌: «به‌ مقدار پايين‌ترين‌ پايين‌ترين‌ پايين‌ترين‌ هموزن‌ ذره‌اي‌ از ايمان‌... پس‌ فرشتگان ‌خلقي‌ بسيار را از دوزخ‌ بيرون‌ مي‌آورند». آن‌گاه‌ راوي‌ حديث‌ فرمود: اگر مي‌خواهيد آيه‌: ﴿‏ إِنَّ اللّهَ لاَ يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ .... ‏﴾  را بخوانيد.
«و اگر آن‌» ذره‌ «عمل‌ نيكي‌ باشد، دوچندانش‌ مي‌كند» به‌ مراتب‌ بسيار و آن‌ راچند و چندين‌ برابر مضاعف‌ مي‌سازد، چنان‌كه‌ در حديث شريف‌ آمده‌ است‌: «همانا خداوند پاداش‌ يك‌ حسنه‌ را به‌ دوهزار برابر مضاعف‌ مي‌گرداند». اما حق‌ تعالي ‌كيفر گناه‌ و بدي‌ را دوچندان‌ نمي‌سازد «و از نزد خويش‌ پاداشي‌ بزرگ‌ مي‌بخشد» به‌صاحبان‌ اعمال‌ نيك‌.
 
آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاء شَهِيداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ حالشان‌ چگونه‌ باشد آن‌گاه‌ كه‌ از هر امتي‌ گواهي‌ آوريم‌؟» يعني‌: حال‌ و روز اين‌ كافران‌ چگونه‌ خواهد بود آن‌گاه‌ كه‌ از هر امتي‌ عليه‌ آنان‌ گواهي‌ به‌ ميدان‌آوريم‌؟ البته‌ اين‌ گواهان‌ از كساني‌ هستند كه‌ آنها را به‌سوي‌ خداي‌ عزوجل‌فراخوانده‌ و عهد الهي‌ را به‌ آنان‌ يادآوري‌ كرده‌اند، اما آنان‌ در پاسخ‌، راه‌ انكار واعراض‌ را در پيش‌ گرفته‌اند. پس‌ گواهان‌، انبياي‌ عظام‌: اند