نيت‌ او دانسته‌ شود و لذا مورد پرستش‌ قراربگيرد. «نشانه‌هاي‌ خود را» يعني: دقايق‌ و باريكي‌هاي‌ نظام‌ هستي‌ را «براي‌گروهي‌ كه‌ مي‌دانند، به‌ روشني‌ بيان‌ مي‌كند» پس‌ هرگاه‌ خداي‌ عزوجل‌ از بيان‌ چنين ‌اموري‌ غفلت‌ نمي‌كند، ديگر چگونه‌ امري‌ به‌ عظمت‌ وحي‌ و رسالت‌ را فرومي‌گذارد؟ لذا شگفتي‌ شكاكان‌ از فرود آوردن‌ وحي‌، كاملا بي‌مورد است‌.
 
آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِي اخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللّهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ راستي‌ در آمدورفت‌ شب‌ و روز و آنچه‌ خدا در آسمانها و زمين‌ آفريده‌، براي ‌گروهي‌ كه‌ پرهيزگاري‌ مي‌كنند» از حق‌ تعالي‌ با اجتناب‌ از عذاب‌ و خشم‌ وي‌ «نشانه‌هاست‌» بنابراين‌، تقواپيشه‌گان‌ از ترس‌ اين‌كه‌ مبادا در ورطه‌اي‌ درافتند كه ‌با رضاي‌ خداوند(ج)  مخالف‌ باشد، در مخلوقات‌ وي‌ به‌ امعان‌ و دقت‌ نظر مي‌انديشند. البته‌ اين‌ تفكر و انديشه‌ ايشان‌ بدان‌ جهت‌ نيز هست‌ كه‌ ايشان‌، فرجام‌ و عاقبت‌ كار و آنچه‌ را كه‌ در معاد به‌ صلاح‌شان‌ است‌، مورد توجه‌ قرار مي‌دهند.تفسير در پي‌ يك‌ديگر آمدن‌ و آمدورفت‌ شب‌ و روز، در سوره‌«بقره/‌164» گذشت‌.
  
	آيه  121
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمن يَكْفُرْ بِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ به‌ آنان‌ كتاب‌ داده‌ايم‌» به‌ قولي: مراد از آنان‌ مسلمانانند. به‌ قولي‌ديگر: مراد كساني‌ از اهل‌ كتابند كه‌ مسلمان‌ شده‌اند. چنان‌كه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آن‌آمده‌ است: آيه‌ كريمه‌ درباره‌ كساني‌ نازل‌ شد كه‌ همراه‌ جعفربن‌ ابي‌طالب‌(رض) باكشتي‌ از سرزمين‌ حبشه‌ به‌ مدينه‌ آمدند و آنها جمعا چهل‌ مرد از اهالي‌ حبشه‌ و شام ‌بودند. اما ضحاك‌ مي‌گويد: «آيه‌ كريمه‌ درباره‌ يهودياني‌ نازل‌ شد كه‌ ايمان‌آوردند». آري‌! اينان‌ «آن‌ را چنان‌كه‌ حق‌ تلاوت‌ آن‌ است، مي‌خوانند» يعني: اينان‌از كتاب‌ خدا(ج) پيروي‌ كرده‌ و به‌ مفاد آن‌ عمل‌ مي‌كنند، پس‌ حلال‌ آن‌ را حلال، و حرام‌ آن‌ را حرام‌ مي‌شناسند، تحريف‌ و تبديلي‌ در آن‌ پديد نمي‌آورند و آن‌ رابر غير تأويلش، معني‌ نمي‌كنند. اين‌ تفسير ابن‌مسعود(رض) از جمله:َتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ است‌. ولي‌ عمربن‌ خطاب‌(رض)در تفسير آن‌ مي‌گويد: «آنان‌ كساني‌ هستندكه‌ چون‌ به‌ آيه‌ رحمت‌ برسند، آن‌ را از خداوند متعال‌ درخواست‌ مي‌كنند و چون‌به‌ آيه‌ عذاب‌ برسند، از آن‌ به‌ خدا(ج) پناه‌ مي‌برند». نقل‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص نيز چنين‌ مي‌كردند. «آنان‌ كساني‌ هستند كه‌ به‌ آن‌» يعني: به‌ قرآن‌ «ايمان‌مي‌آورند» ولي‌ «كساني‌ كه‌ بدان‌» يعني: به‌ كتاب‌ الهي‌ «كفر ورزند، همانانند كه‌زيانكارانند» در دنيا و آخرت‌ و عذاب‌ بر آنان‌ لازم‌ شده‌ است‌.
﴿سوره‌ یونس﴾
مکي‌ است‌ و داراي‌ (109) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌سبب‌ ذكر داستان‌ يونس‌ پيامبرص در آن‌؛ «يونس‌» ناميده‌ شد.
موضوع‌ آن‌ همانند موضوعات‌ سوره‌هاي‌ مكي‌ ديگر، بر محور اثبات‌ توحيد، ويران‌سازي‌ مباني‌ شرك‌، اثبات‌ نبوت‌ و معاد، دفع‌ شبهات‌ گمراهان‌ و پايدار ساختن‌ روح‌ تقوي‌ در ضمير مؤمنان‌ مي‌چرخد.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1612.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:1613.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:1614.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:1615.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:1616.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:1617.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:1618.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:1619.txt">آيه  14</a></body></html>آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ إَنَّ الَّذِينَ لاَ يَرْجُونَ لِقَاءنَا وَرَضُواْ بِالْحَياةِ الدُّنْيَا وَاطْمَأَنُّواْ بِهَا وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا كساني‌كه‌ به‌ لقاي‌ ما اميد ندارند» نه‌ از آن‌ ترس‌ و بيمي‌ دارند و نه‌ طمع‌ واميدي‌ به‌ آن‌ بسته‌اند «و به‌ زندگي‌ دنيا خشنود شده‌اند» به‌جاي‌ آخرت‌، با برگزيدن ‌اندك‌ فاني‌ بر بسيار باقي‌ «و بدان‌ اطمينان‌ يافته‌اند» يعني: به‌ زندگاني‌ دنيا دل‌سپرده‌اند و نفسهايشان‌ بدان‌ آرام‌ گرفته‌ و خوش‌ و خرم‌ شده‌ است‌ به‌طوري‌ كه ‌اندك‌ اضطراب‌ و پريشاني‌اي‌ از انديشه‌ آخرت‌ در نهادشان‌ باقي‌ نمانده‌ است‌ «وهم‌ كساني‌كه‌ از آيات‌ ما» يعني: از دلايل‌ و نشانه‌هاي‌ وحدانيت‌ ما «غافل‌اند» و درآنها تفكر و تأمل‌ نمي‌كنند؛ 
 
	آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ أُوْلَئِكَ مَأْوَاهُمُ النُّارُ بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اينان‌ جايگاهشان‌» محل‌ اقامتشان‌ «آتش‌ است‌، به‌سبب‌ آنچه‌ مي‌كردند» از كفر به‌ كتاب‌ و رسالت‌ و تكذيب‌ معاد.آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمَانِهِمْ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند» يعني: ميان‌ ايمان‌ و عمل‌ صالح‌ جمع‌ كرده‌اند «پروردگارشان‌ به‌ ايمانشان‌ آنان‌ را هدايت‌ مي‌كند» يعني: آنان‌را به‌ سبب‌ ايمانشان‌ به‌سوي‌ عمل‌ صالح‌ و شاهراه‌ هدايت‌ رهنمون‌ مي‌شود پس ‌بدين‌وسيله‌ «به‌ باغهاي‌ پر ناز و نعمت‌» واصل‌ مي‌شوند در بهشت‌ برين‌ «كه‌ جويباران‌ از فرودست‌ آنان‌ جاري‌ است‌» يعني: از فرودست‌ باغهاي‌ بهشتيان‌، يا از پيش‌روي‌ آنان‌ جويباران‌ جاري‌ است‌ زيرا ايشان‌ بر تختهاي‌ برافراشته‌اي‌ قراردارند.
 
	آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«دعوايشان‌ در آنجا» يعني: دعا و ندا و نيايش‌ بهشتيان‌ در بهشت‌ اين‌ سخن ‌است: «سبحانك‌ اللهم‌: خداوندا! پاكي‌ تو راست‌» پس‌ دعايي‌ كه‌ بهشتيان‌ آن‌ را زمزمه‌ مي‌كنند، تسبيح‌ و تقديس‌ خداي‌ سبحان‌ است‌ «و تحيتشان‌ در آنجا سلام ‌است‌» يعني: درود و دعايشان‌ در ميانشان‌، يا تحيت‌ و درود خداوند(ج)  يا فرشتگان‌ برايشان‌، سلام‌ گفتن‌ است‌ «و پايان‌ دعايشان‌ اين‌ است‌ كه: الحمد رب‌العالمين‌» يعني: پايان‌بخش‌ دعايشان‌ كه‌ تسبيح‌ الهي‌ است‌، اين‌ است‌ كه‌ مي‌گويند: همه‌ ستايشها از آن‌ خداوند، پروردگار عالميان‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «براهل‌ بهشت‌ تسبيح‌ و تحميد همان‌گونه‌ الهام‌ 