وره بينة آيه  8

‏متن آيه : ‏

‏ جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پاداششان‌ نزد پروردگارشان» در مقابل‌ آن‌ ايمان‌ و عمل‌ صالح‌؛ «بهشت‌هاي ‌عدن‌ است‌ كه‌ جويباران‌ از فرودست‌ آنها» يعني: از فرودست‌ درختان‌ و غرفه‌هاي ‌آنها «جاري‌ است‌ در آن‌ هميشه‌ جاويدانند» نه‌ از بهشت‌ بيرون‌ مي‌آيند، نه‌ از آن ‌كوچانده‌ مي‌شوند و نه‌ در آن‌ مي‌ميرند بلكه‌ هميشه‌ در ناز و نعمت‌ بي‌پايان‌ آن‌ قرار دارند و به‌طور مستمر تا بي‌انتها غرق‌ لذتهاي‌ آن‌ هستند «خدا از ايشان‌ خشنود شد و ايشان‌ نيز از او خشنودند» خشنودي‌ حق‌ تعالي‌ از مؤمنان‌ شايسته‌كار بدان‌ جهت است‌ كه‌ ايشان‌ فرمان‌ او را اطاعت‌ كرده‌ و شرايع‌ و احكامش‌ را پذيرفته‌اند و خشنودي‌ آنان‌ از حق‌ تعالي‌ بدان‌ جهت‌ است‌ كه‌ به‌ جايگاهي‌ از نعمتهاي‌ دلخواه ‌خود رسيده‌اند كه‌ نظير آنها را هيچ‌ چشمي‌ نديده‌، هيچ‌ گوشي‌ نشنيده‌ و بر قلب ‌هيچ‌ بشري‌ خطور نكرده ‌است‌ «اين‌ پاداش‌ از آن‌ كسي‌ است‌ كه‌ از پروردگارش‌ بترسد» يعني: اين‌ پاداش‌ و خشنودي‌ از آن‌ كساني‌ است‌ كه‌ در دنيا خداترس‌ بوده‌ و به‌سبب‌ اين‌ ترس‌ و خشيت‌، در برابر نافرماني‌هاي‌ او بازايستاده‌ و از آنها دست ‌برداشته‌اند. گفتني‌ است‌؛ جمله‌ اخير بر اين‌ حقيقت‌ دلالت‌ دارد كه‌ ترس‌ از خدا(ج) قله‌ دينداري‌ است‌ و در ميان‌ آن‌ و در ميان‌ ايمان‌ و عمل‌ صالح‌، پيوند محكم‌ و گسست‌ناپذيري‌ وجود دارد و اين‌ دو امر با هم‌ متلازم‌اند.
﴿ سوره‌ بینه ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (8) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «بينه‌» ناميده‌ شد كه‌ با اين‌ فرموده‌ حق‌ تعالي: (‏ لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ ‏)   افتتاح‌ شده‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌بن‌مالك‌(رض) آمده ‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص به‌ ابي‌بن‌كعب(رض) فرمودند: «خداوند(ج) به‌ من‌ دستور داده‌است‌كه‌ سوره‌ (‏ لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ) را بر تو بخوانم‌. ابي‌ گفت: خداوند (ج)از من‌ نام‌ برده ‌است‌؟ فرمودند: آري‌! پس‌ (از شوق) گريست‌».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4144.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:4145.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:4146.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:4147.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:4148.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:4149.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:4150.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:4151.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:4152.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ زلزله ﴾</a></body></html> سوره زلزلة آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ كه‌ زمين‌ به‌ لرزش‌ شديد خود» كه‌ سخت‌تر از آن‌ زلزله‌اي‌ نيست ‌«لرزانيده‌ شود» پس‌ چنان‌ بلرزد و به‌تكان‌ آيد كه‌ همه‌چيز بر روي‌ آن‌ درهم ‌شكسته‌ و خرد شود. اشاره‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ به‌ زلزله‌ زمين‌ در پايان‌ كار جهان ‌و به‌ هم ‌خوردن‌ نظم‌ كيهاني‌ در هنگامه‌ قيام‌ قيامت‌ است‌. چنان‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ در جاي‌ ديگري‌ مي‌فرمايد: (...زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ‏): «زلزله‌ قيامت‌ بس‌ سهمگين‌ است‌» «حج‌ / 1».
 
سوره زلزلة آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و زمين‌ بارهاي‌ سنگين‌ خود را» يعني: آنچه‌ را كه‌ در شكم‌ آن‌ از مردگان‌، گنجها، دفينه‌ها و اعمالي‌ است‌ كه‌ بر روي‌ آن‌ انجام‌ شده ‌است‌ «برون‌ افگند» در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مسلم‌ و ترمذي‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «تلقي‌ الأرض‌ أفلاذ كبدها أمثال‌ الاسطوان‌ من ‌الذهب‌ والفضة فيجي‌ء القاتل ‌فيقول: في‌ هذا قتلت‌، و يجي‌ء القاطع‌ فيقول: في‌ هذا قطعت‌ رحمي‌ ويجي‌ء السارق‌ فيقول: في‌ هذا قطعت‌ يدي‌، ثم‌ يدعونه‌ فلا يأخذون‌ منه‌ شيئا: زمين‌ پاره‌هاي‌ جگر خود را بسان‌ ستونهايي‌ از طلا و نقره‌ برون‌ مي‌افگند پس‌ قاتل‌ مي‌آيد و مي‌گويد: در راه‌ اين‌ (طلا و نقره) آدم‌ كشتم‌. از هم‌ گسلنده‌ رحم‌ مي‌آيد و مي‌گويد: به‌خاطر اين‌، پيوند رحم‌ خود را قطع‌ كردم‌. دزد مي‌آيد و مي‌گويد: دست‌ من‌ در راه‌ اين‌، قطع ‌شده ‌است‌ سپس‌ همه‌ آنها آن‌ طلا و نقره‌ را فرو مي‌گذارند و چيزي‌ از آن‌ نمي‌گيرند». شايان‌ ذكر است‌ كه‌ زمين‌ مردگان‌ را در نفخه‌ دوم‌ برون‌ مي‌افگند.
 
	سوره زلزلة آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و انسان‌ گويد: زمين‌ را چه‌ شده ‌است‌؟» يعني: چون‌ اين‌ هنگامه‌ بزرگ‌ و اين ‌دهشت‌ سهمگين‌ انسانها را در چنبره‌ خويش‌ فرومي‌گيرد و غافلگيرشان‌ مي‌كند، در آن‌ هنگام‌ هر فردي‌ از افراد انسان‌ مي‌گويد: «براي‌ چه‌ زمين‌ به‌ جنبش‌ درآمد وبارهاي‌ گران‌ خود را به‌ بيرون‌ افگند؟». به‌ قولي: مراد از انسان‌، انسان‌ كافر به‌ روز رستاخيز است‌ زيرا مؤمن‌ مي‌داند كه‌ بر سر زمين‌ چه‌ مي‌آيد.
 
	سوره زلزلة آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آن‌ روز است‌ كه‌ زمين‌ خبرهاي‌ خود را بازگويد» يعني: زمين‌ خبرهاي‌ اعمالي‌ راكه‌ بر روي‌ آن‌ از خير و شر انجام‌ شده ‌است‌ بازمي‌گويد زيرا خداي‌ سبحان‌ در آن ‌روز زمين‌ را به‌نطق‌ مي‌آورد تا بر بندگان‌ گواهي‌ دهد. و اين‌ نظر جمهور مفسران ‌است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) آمده‌ است: «رسول‌ خدا ص اين‌ آيه‌ را خواندند و آن‌گاه‌ فرمودند: آيا مي‌دانيد كه‌ اخبار زمين‌ چيست‌؟ اصحاب ‌گفتند: خدا(ج) و رسولش‌ داناترند. فرمودند: اخبار آن‌ اين‌ است‌ كه‌ بر هر بنده‌ و بر هر كنيزي‌ (يعني‌ بر هر مرد و زني) گواهي‌ مي‌دهد از آنچه‌ كه‌ بر پشت‌ آن‌ عمل‌كرده ‌است‌، بدين‌ نحو كه‌ مي‌گويد: او فلان‌ و فلان‌ روز بر روي‌ من‌ چنين‌ و چنان‌ كرد. پس‌ اين‌ است‌ اخبار آن‌». اما طبري‌ مي‌گويد: «سخن‌ گفتن‌ زمين‌ از باب ‌تمثيل‌ است‌ و مراد اين‌ است‌ كه‌ زمين‌ به‌ زبان‌ حال‌ سخن‌ مي‌گويد، نه‌ به‌ زبان ‌قال‌».
 
	 سوره زلزلة آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«به‌سبب‌ آن‌كه‌ پروردگارت‌ به‌ او وحي‌ كرده است» يعني: زمين‌ اخبار خود را به‌ وحي‌ خداوند(ج) باز مي‌گويد زيرا خداوند(ج) به‌ او فرمان‌ مي‌دهد كه‌ سخن‌ بگو و گواهي‌ بده‌. وحي: الهام‌ به‌ 