تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ سبب‌ «فجر» ناميده‌ شد كه‌ با اين‌ فرموده ‌خداوند(ج): (‏ وَالْفَجْرِ  1  وَلَيَالٍ عَشْرٍ ‏) افتتاح‌ شده‌ است‌. و اين‌ سوگندي‌ بزرگ‌ به ‌سپيده‌ صبح‌ است‌ كه‌ دل‌ ظلمت‌ را مي‌شكافد.
فضيلت‌ آن:  نسائي‌ از جابر(رض) روايت‌ كرده ‌است‌ كه‌ فرمود: معاذ پيش‌نماز مردم‌ بود. در اين‌ اثنا مردي‌ آمد و به‌ او اقتدا كرد اما معاذ نماز را طولاني‌ كرد. پس‌ آن‌ مرد نماز خود در پشت‌ سر وي‌ را قطع‌ نموده‌ به‌ گوشه‌ مسجد رفت‌ و به‌ تنهايي‌نماز گزارد و بيرون‌ شد. چون‌ اين‌ خبر به‌ معاذ رسيد، گفت: فلان‌ كس‌ كه‌ چنين‌ كرد، منافق‌ است‌. قضيه‌ را به‌ رسول‌ خدا ص بردند، رسول‌ خدا ص از آن‌ شخص‌ سؤال‌ كردند كه‌ چرا نماز را در پشت‌ سر معاذ رها كرده ‌است‌؟ او گفت: يارسول ‌الله! آمدم‌ كه‌ به‌دنبال‌ وي‌ نماز بگزارم‌ اما او نماز را بر من‌ طولاني‌ كرد، بناچار بازگشتم‌ و در گوشه‌ مسجد نماز گزاردم‌ و رفتم‌ كه‌ به‌ شترم‌ علف‌ بدهم‌. پس ‌رسول‌ خدا ص به‌ معاذ فرمودند: «اي‌ معاذ! آيا تو فتنه‌گر هستي‌؟ چرا سوره‌ هايي‌مانند:‏ (سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى)،(‏ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ‏)(وَالْفَجْرِ ) ‏و(‏ وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ‏) را بر مردم‌ نمي‌خواني‌؟». يادآور مي‌شويم‌ كه‌ نظير اين‌ حديث‌ شريف‌ در آغاز سوره ‌«انفطار» نيز نقل‌ شد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4017.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:4018.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:4019.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:4020.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:4021.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:4022.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:4023.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:4024.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:4025.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:4026.txt"> آيه  10 </a><a class="text" href="w:text:4027.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:4028.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:4029.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:4030.txt"> آيه  14</a><a class="text" href="w:text:4031.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:4032.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:4033.txt"> آيه  17</a><a class="text" href="w:text:4034.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:4035.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:4036.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:4037.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ بلد ﴾</a></body></html> سوره بلد آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«سوگند به‌ اين‌ شهر» يعني: به‌ شهر حرام‌ كه‌ مكه‌ مكرمه‌ است‌. اين‌ سوگند براي‌ آن‌ است‌ تا حق‌ تعالي‌ به‌ بزرگي‌ و شرف‌ ام‌القري‌ در نزد خود توجه‌ دهد از آن‌روي‌ كه‌ بيت‌الحرام‌ وي‌ در اين‌ شهر واقع‌ شده ‌است‌ و همچنين‌ اين‌ شهر، شهر اسماعيل‌ و محمد عليهما الصلاه‌ والسلام‌ است‌ چنان‌كه‌ مناسك‌ حج‌ نيز در آن ‌انجام‌ مي‌شود.
 
	سوره بلد آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و تو در اين‌ شهر حلال‌ خواهي‌ شد» يعني: اي‌ محمد! مشركان‌ مكه‌ آزار دادنت‌ را در اين‌ شهر حرام‌، حلال‌ مي‌شمرند. يا معني‌ اين‌ است: سوگند به‌ اين‌ شهري‌ كه ‌تو در آن‌ اقامت‌ گزيده‌اي‌. يعني‌ اي‌ محمد! قدر و شرف‌ و منزلتت‌ تا بدانجاست ‌كه‌ اين‌ شهر با اقامتت‌ در آن‌ شرف‌ عظيمي‌ كسب‌ كرده ‌است‌ چرا كه‌ يك‌ مكان‌، شرف‌ خود را از ساكنانش‌ مي‌گيرد.
 
	سوره بلد آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و سوگند به‌ پدر و به‌ هر چه‌ زاده ‌است» خداوند(ج)  به‌ پدر و فرزندانش‌ ـ مانند آدم‌(ع) و نسل‌ وي‌ ـ و نيز به‌ هر پدر و فرزندي‌ از تمام‌ جانداران‌ سوگند مي‌خورد. سوگند الهي‌ بر اين‌ امر، تنبيهي‌ است‌ بر بزرگي‌ آيت‌ كوني‌ تناسل‌ و توالد و دلالت‌ اين‌ نشانه‌ بزرگ‌ بر قدرت‌ حق‌ تعالي‌ و علم‌ و حكمت‌ وي‌.
 
	سوره أنبياء آيه  99
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْ كَانَ هَؤُلَاء آلِهَةً مَّا وَرَدُوهَا وَكُلٌّ فِيهَا خَالِدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر اينها خداياني‌ واقعي‌ بودند، وارد آن‌ نمي‌شدند» يعني: اگر اين‌ بتان‌ ـ چنان‌كه‌ شما مي‌پنداريد ـ خداياني‌ واقعي‌ مي‌بودند، قطعا از ورود به‌ دوزخ ‌بازداشته‌ مي‌شدند ولي‌ آنان‌ به‌ دوزخ‌ وارد مي‌شوند بنابراين‌، خداياني‌ واقعي ‌نيستند «و جملگي‌ در آن‌ جاودانند» يعني: همه‌ پرستشگران‌ و پرستش ‌شوندگان‌ در دوزخ‌ جاودانند و از آن‌ بيرون‌ آورده‌ نمي‌شوند.
 
	سوره بلد آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«به‌راستي‌ كه‌ انسان‌ را در رنج‌ و محنت‌ آفريديم» اين‌ آيه‌ مقسم‌ عليه‌ است‌. يعني: سوگند به‌ چيزهاي‌ ياد شده‌، كه‌ انسان‌ پيوسته‌ در رنج‌ و تعب‌ دنيا و تحمل‌ سختي‌هاي‌ آن‌ است‌، از آغازين‌ نقطه‌ پيدايش‌ خود كه‌ تاريكستان‌ و تنگناي‌ رحم ‌مي‌باشد تا مرحله‌ پاياني‌ حياتش‌ در دنيا كه‌ مرگ‌ است‌ و باز چون‌ بميرد، فصل‌ جديد ديگري‌ از رنج‌ و مشقت‌ او ـ مانند سختي‌ها و هول‌ و هراسهاي‌ قبر و برزخ‌ ـ آغاز مي‌شود و باز در مرحله‌ ديگري‌، سختي‌هاي‌ آخرت‌ را پيش‌ رو دارد.
اين‌ آيه‌ تسلي‌بخش‌ پيامبراكرمص در قبال‌ سختي‌هايي‌ است‌ كه‌ از سوي‌ قريش ‌مي‌بينند و انگيزشي‌ براي‌ ايشان‌ بر تحمل‌ اين‌ سختي‌هاست‌.
 
سوره بلد آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آيا مي‌پندارد كه‌ هيچ‌ كس‌ هرگز بر او دست‌ نتواند يافت‌؟» يعني: آيا فرزند آدم‌ مي‌پندارد كه‌ هرگز كسي‌ ـ حتي‌ خداي‌ عزوجل‌ ـ را بر وي‌ دستي‌ نيست‌ وهر اندازه‌ كه‌ از بديها، جرايم‌ و گناهان‌ مرتكب‌ شود، كسي‌ از وي‌ انتقام‌ نمي‌گيرد؟ زهي‌ پندار باطل‌!
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ نقل‌ شده‌است‌ كه: اين‌ آيه‌ كريمه‌ درباره‌ ابي ‌الاشد بن‌ كلده ‌جمحي‌ نازل‌ شد كه‌ سخت‌ به‌ نيرومندي‌ بدني‌ خويش‌ مغرور بود.
 
	سوره بلد آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالاً لُّبَداً ‏

 

‏ترجمه : ‏
«مي‌گويد: مال‌ فراواني‌ بر باد دادم» يعني: مال‌ بسيار و فراواني‌ را كه‌ از بسياري ‌و انباشته‌گي‌ آن‌ بيم‌ تمام ‌شدنش‌ نمي‌رود، در راه‌ مبارزه‌ با پيامبرص، يا به‌خاطر شهرت‌ طلبي‌ و فخرفروشي‌ خرج‌ كرده‌ام‌.
مقاتل‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: آيه‌ كريمه‌ درباره‌ حارث‌بن‌عامربن‌نوفل‌ نازل ‌شد كه‌ مرتكب‌ گناهي‌ گرديد و از رسول‌ خدا ص استفتا كرد. رسول‌ خدا ص به‌ وي ‌دستور دادند كه‌ كفاره‌ بپردازد. گفت: آخر از آن‌ هنگام‌ كه‌ در دين‌ محمد درآمدم‌، مالم‌ همه‌ در كفاره‌ها و خيراتها رفت‌! و اين‌ سخنش‌ نوعي‌ طغيان‌، يا ابراز تأسفي‌ بر از دست‌ دادن‌ مالش‌ بود كه‌ در هر صورت‌، بازتاب‌ پشيماني‌ او از انفاق‌ مال‌ است‌.
 
	 سوره بلد آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ‏

 
