يات‌ را «باشد كه‌ تعقل‌ كنيد» يعني: تا اندرزها و موعظه‌هايي‌ را كه‌ اين‌ آيات‌ متضمن‌ آن‌ است‌، دريابيد و تعقل‌ كنيد و در نتيجه‌ به‌ موجب‌ آن‌ عمل‌ كنيد. بنابراين‌، اي‌ انسان‌! اگر تو دل‌ سختي‌داري‌، نااميد نشو، به‌سوي‌ خدا(ج)  روي‌ آور و بدان‌ كه‌ او دل‌ مرده‌ تو را زنده‌ مي‌گرداند.
 
	سوره حديد آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَالْمُصَّدِّقَاتِ وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضَاعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ مردان‌ صدقه‌دهنده‌ و زنان‌ صدقه‌دهنده‌» مصدقين: در اصل‌ متصدقين ‌است‌ و تا در صاد ادغام‌ شده‌، همين‌طور مصدقات‌ كه‌ در اصل‌ متصدقات‌ است ‌«و كساني‌ كه‌ قرض‌ داده‌اند به‌ الله قرض‌ نيك‌» قرض‌الحسنه: عبارت‌ است‌ از صدقه ‌و انفاق‌ در راه‌ خدا(ج)  همراه‌ با خلوص‌ نيت‌ و چشم‌داشت‌ مزد و پاداش‌ الهي‌، بدون‌ منت‌ و آزار و انتظار پاداش‌ از شخص‌ نيازمند صدقه‌گيرنده‌. آري‌! اينان ‌«مضاعف‌ شود ايشان‌ را» ثواب‌ و پاداششان‌ به‌ مراتب‌ بسيار «و براي‌ آنان‌ پاداشي ‌ارجمند است‌» كه‌ همانا بهشت‌ مي‌باشد. مضاعف‌كردن‌ پاداش‌ در اينجا به‌ اين‌ معني‌است‌ كه: يك‌ حسنه‌ از ده‌ برابر تا هفتصد برابر و بيشتر از آن‌ مضاعف‌ مي‌شود.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3029.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:3030.txt"> آيه  20</a><a class="text" href="w:text:3031.txt"> آيه  21</a><a class="text" href="w:text:3032.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:3033.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:3034.txt">آيه  24</a></body></html>سوره حديد آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاء عِندَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ به‌ خدا و پيامبرانش‌ ايمان‌ آورده‌اند آن‌ گروه‌ ايشانند صديقان‌» مجاهد مي‌گويد: «هر كسي‌ كه‌ به‌ خدا و رسولش‌ ايمان‌ آورده‌، صديق‌ است‌». به‌قولي: صديقان‌ كساني‌اند كه‌ در رسالت‌ پيامبران(ع) شك‌ نكرده‌اند، آن‌ گاه‌ كه‌ خبر رسالت‌ خود را به‌ آنها داده‌اند بلكه‌ ايشان‌ را به‌ طور كامل‌ تصديق‌ كرده‌اند «وشهيدان‌ نزد پروردگارشانند» يعني: شهيدان‌ راه‌ خدا(ج)  نزد وي‌ به‌ علو و برتري ‌درجه‌ نايل‌ مي‌گردند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص خطاب‌ به ‌يارانشان‌ فرمودند: «شما در ميان‌ خود چه‌ كسي‌ را شهيد مي‌شماريد؟ اصحاب‌گفتند: كشته‌گان‌ راه‌ خدا(ج)  را. فرمودند: پس‌ در اين‌ صورت‌ شهداي‌ امت‌ من‌ اندك‌اند، نه‌! بلكه‌ كشته‌ شده‌ شهيد است‌، كسي‌ كه‌ به‌ آفت‌ شكم‌ مي‌ميرد نيز شهيد است‌ و كسي‌ كه‌ به‌ بيماري‌ طاعون‌ مي‌ميرد نيز شهيد است‌ ...» تا پايان‌ حديث‌. البته‌ اين‌ گروه‌ شهداي‌ آخرت‌اند كه‌ برايشان‌ پاداشي‌ است‌ مخصوص‌ «براي‌ ايشان ‌است‌ مزد ايشان‌ و نور ايشان‌» يعني: هر يك‌ از دو گروه‌ صديقان‌ و شهيدان‌ از اجر و نوري‌ برخودارند كه‌ برايشان‌ وعده‌ داده‌ شده‌ است‌، همان‌ نوري‌ كه‌ پيشاپيش ‌آنان‌ مي‌شتابد «و كساني‌ كه‌ كافر شدند و آيات‌ ما را دروغ‌ شمردند» يعني: در ميان‌ كفر و تكذيب‌ آيات‌ ما جمع‌ كردند؛ «آن‌ گروه‌ اهل‌ دوزخ‌اند» و به‌ وسيله‌ آن‌ عذاب‌ مي‌شوند، نه‌ برايشان‌ اجري‌ است‌ و نه‌ نوري‌ بلكه‌ برايشان‌ عذابي‌ پايدار و ظلمتي‌ هميشگي‌ و ماندگار است‌. بيضاوي‌ مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه ‌جاودانگي‌ در دوزخ‌ مخصوص‌ كفار مي‌باشد و تركيب‌ آيه‌ از اين‌ اختصاص‌ خبر مي‌دهد زيرا صحبت‌ و مصاحبت‌ در (اصحاب‌ الجحيم‌) بر ملازمت‌ و پيوسته‌گي ‌دائمي‌ آنها به‌ دوزخ‌ دلالت‌ مي‌كند».
 
سوره أنبياء آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَداً لَّا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ حق‌ تعالي‌ رد سخنان‌ مشركان‌ را اين‌گونه‌ دنبال‌ مي‌كند: «و پيامبران‌ را جسدي‌ كه‌ غذا نخورند قرار نداديم‌» يعني: پيامبران‌ در قانون‌ و سنت‌ فطرت‌ و طبيعت‌، اسوه‌ و الگوي‌ ساير افراد بني‌آدم‌اند؛ پس‌ مي‌خورند؛ چنان‌كه‌ ديگر افراد بشر مي‌خورند و مي‌نوشند؛ چنان‌كه‌ آنان‌ مي‌نوشند زيرا جسم‌ هيچ‌ انساني‌ از غذا و نوشيدني‌ بي‌نياز نيست‌ بنابراين‌، انبيا‡ نيز از آن‌ بي‌نياز نيستند. جسد: همان‌ جسم ‌است‌، با اين‌ تفاوت‌ كه‌ جسد جز بر انسان‌ اطلاق‌ نمي‌شود درحالي‌كه‌ جسم‌ هم‌ بر انسان‌ اطلاق‌ مي‌شود و هم‌ بر حيوانات‌ ديگر «و» پيامبران‡ «جاويدان‌ هم‌ نبودند» در دنيا بلكه‌ آنان‌ نيز مي‌ميرند چنان‌كه‌ غير آنان‌ از بشر مي‌ميرند.
 
	سوره حديد آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرّاً ثُمَّ يَكُونُ حُطَاماً وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بدانيد كه‌ در حقيقت‌ زندگاني‌ دنيا لعب‌ و لهو است‌» لعب: بازي‌ و بيهوده‌كاري ‌است‌ كه‌ خلاف‌ جدي‌ بودن‌ مي‌باشد. لهو: هر چيزي‌ است‌ كه‌ به‌ وسيله‌ آن ‌سرگرمي‌ حاصل‌ شود و سپس‌ از بين‌ برود. به‌قولي: لعب‌؛ برگرفتن‌ اموال‌ و لهو: سرگرمي‌ به‌ زنان‌ است‌ «و» همانا زندگاني‌ دنيا كه‌ در آن‌ هيچ‌ عملي‌ براي‌ آخرت ‌انجام‌ نگيرد «زينت‌ است‌» زينت: آراسته‌ كردن‌ خويش‌ به‌ بهره‌هاي‌ دنيا مانند مناصب‌ بلندپايه‌، وسايل‌ سواري‌ باشكوه‌ و گران‌ قيمت‌، منازل‌ برافراشته‌ و عالي‌ و لباسهاي‌ فاخر است‌ «و» همانا زندگاني‌ دنيا «تفاخر است‌ در ميان‌ شما» كه‌ برخي ‌از شما بر برخي‌ ديگر بدان‌ فخر مي‌فروشيد و خودآرايي‌ و خودستايي‌ مي‌كنيد. يا معني‌ اين‌ است: شما با خلقت‌ استوار و نيروي‌ بدني‌ خويش‌ و آنچه‌ كه‌ از بهره‌هاي ‌دنيا به‌ دست‌ آورده‌ايد، فخرفروشي‌ مي‌كنيد. به‌قولي: مراد فخر كردن‌ به‌ نسب‌ها وحسب‌ها است‌ چنان‌كه‌ اعراب‌ به‌ نسب‌ و حسب‌ فخر مي‌كردند «و» همانا زندگاني‌ دنيا «افزون‌طلبي‌ در اموال‌ و اولاد است‌» يعني: مباهات ‌كردن‌ به‌ كثرت‌ اموال‌ و اولاد است‌. نسفي‌ مي‌گويد: «لعب‌؛ مانند بازي‌ كودكان‌ است‌ و لهو؛ مانند سرگرمي‌ جوانان‌، زينت‌؛ مانند آرايش‌ زنان‌، تفاخر؛ مانند فخرفروشي‌ اقران‌ و تكاثر؛ مانند افزون‌طل