 وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ) و در فرموده‌ وي‌:(مِّنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِ)بيان‌ شده‌ است[1]. «شما را در شكمهاي‌ مادرانتان‌ مي‌آفريند؛ آفرينشي‌ پس‌ از آفرينشي‌ ديگر» اولا آن‌ را به‌شكل ‌نطفه‌، سپس‌ به‌ خون‌ بسته‌ آن‌گاه‌ به‌ گوشتپاره‌اي‌ متطور مي‌سازد، سپس‌ در او استخوان‌ مي‌آفريند و آن‌گاه‌ بر استخوانها گوشت‌ مي‌پوشاند و طي‌ نمودن‌ مراحل ‌اين‌ آفرينش‌ شما: «در تاريكي‌هاي‌ سه‌گانه» يعني‌: در تاريكي‌ شكم‌، تاريكي ‌رحم‌ و تاريكي‌ مشيمه‌ (بچه‌دان) است‌ لذا حق‌ تعالي‌ آفرينش‌ شما را در تاريكي‌هاي‌ تودرتوي‌ ميان‌ سه‌ پرده‌، سامان‌ مي‌دهد. پرده‌هاي‌ سه‌گانه‌ ـ چنان‌كه ‌اطبا مي‌گويند ـ عبارت‌ است‌ از: غشاي‌ منباري‌، خربون‌ و غشاي‌ لفائفي‌. پس‌ اي‌ انسانها! بدانيد كه‌ تاريك ‌ساختن‌ جايگاه‌ آفرينش‌ شما، ما را از آن‌ بازنداشت‌ كه ‌آفرينشتان‌ را به‌نيكويي‌ و زيبايي‌ انجام‌ دهيم‌ «اين‌ است‌ الله پروردگار شما، فرمانروايي» حقيقي‌ در دنيا و آخرت‌ «از آن‌ اوست» و ديگران‌ را هيچ‌ مشاركتي ‌در اين‌ فرمانروايي‌ نيست‌ «خدايي‌ جز او نيست‌ پس‌ چگونه‌ برگردانيده‌ مي‌شويد؟» يعني‌: چگونه‌ از عبادت‌ وي‌ به‌سوي‌ پرستش‌ ديگران‌ منصرف‌ گردانيده ‌مي‌شويد؟.
 
[1] نگاه‌؛ سوره‌ «انعام/‌143»آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ إِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنكُمْ وَلَا يَرْضَى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ وَإِن تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى ثُمَّ إِلَى رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر كفر ورزيد، بدانيد كه‌ خدا از شما بي‌نياز است» يعني‌: حق‌ تعالي‌ از ايمان‌ و عمل‌ شما بي‌نياز است‌ و اين‌ شما هستيد كه‌ به‌ او نيازمنديد زيرا شما هستيد كه‌ از كفر، زيان‌ و از ايمان‌ نفع‌ مي‌بريد. در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ به‌ روايت‌ صحيح‌ مسلم ‌آمده‌ است‌: «لو أن‌ أولكم‌ وآخركم‌ وإنسكم‌ وجنكم‌ كانوا علي‌ أفجر قلب‌ رجل‌ منكم‌، ما نقص‌ ذلك‌ من‌ ملكي‌ شيئاً: اخداوند(ج) فرمود: اگر اول‌ شما و آخر شما و انس‌ شما و جن‌ شما همه‌ بر بدترين‌ و فاجرترين‌ قلب‌ مردي‌ از شما مي‌بودند، اين‌ امر، از ملك‌ من‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كرد». «ولي» حق‌ تعالي‌ «براي‌ بندگانش‌ كفر را نمي‌پسندد» لذا به‌ كفر امر هم‌ نمي‌كند، هرچند كه‌ همه‌ چيز به‌ اراده‌ اوست‌ به‌طوري‌كه‌ هركه‌ را بخواهد، گمراه‌ و هركه‌ را بخواهد، هدايت‌ مي‌كند و خواسته‌ شما نافذ نيست‌ مگر در صورتي‌كه‌ خدا(ج) خود بخواهد پس‌ مشيت‌ خداوند(ج) چيزي‌ است‌ و پسند و محبت‌ و امر وي‌ چيز ديگري‌ «و اگر سپاس‌ داريد» با ايمان‌، عبادت‌ و عمل‌ صالح‌ «آن‌ را براي‌ شما مي‌پسندد» دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ شكر وسپاس‌ را براي‌ بندگان‌ خويش‌ مي‌پسندد، اين‌ است‌ كه‌: شكر سبب‌ سعادت‌ و خوشبختي‌ آنها در دنيا و آخرت‌ است‌ «و هيچ‌ بردارنده‌اي‌ بار ديگري‌ را برنمي‌دارد» يعني‌: هيچ‌ كس‌ كه‌ حامل‌ گناهان‌ است‌، گناه‌ شخص‌ ديگري‌ را برنمي‌دارد بلكه‌ هر كس‌ مسئول‌ عمل‌ خويش‌ است‌ «آن‌گاه‌ بازگشت‌ شما به‌سوي ‌پروردگارتان‌ است» در روز قيامت‌ «و شما را به‌ آنچه‌ مي‌كرديد» از خير و شر «آگاه ‌مي‌گرداند، هرآينه‌ او به‌ راز سينه‌ها» يعني‌: به‌ آنچه‌ كه‌ دلها نهان‌ و پوشيده‌ مي‌دارند «داناست» پس‌ چگونه‌ به‌ آنچه‌ كه‌ مردم‌ نمايان‌ و آشكار مي‌سازند، دانا نيست‌؟!
 
	آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَاداً لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلاً إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ انسان» كافر «رنجي‌ برسد» هر رنج‌ و زياني‌ كه‌ باشد ؛ از بيماري‌، يا فقر، يا بيم‌ و هراسي‌ «پروردگارش‌ را ـ انابت‌كنان‌ به‌سوي‌ او ـ مي‌خواند» يعني‌: او را در حالي‌ مي‌خواند كه‌ فقط به‌سوي‌ او رجوع‌ و استغاثه‌ كرده‌ و نيايش‌ غير او را فرومي‌گذارد و از او مي‌خواهد تا به‌ فريادش‌ رسيده‌ و رنج‌ و سختي‌اي‌ را كه‌ بر وي ‌فرود آمده‌ است‌، دفع‌كند «سپس‌ چون‌ از سوي‌ خويش‌ به‌ او نعمتي‌ عطا كند» و او را مالك‌ آن‌ نعمت‌ گرداند. اعراب‌ مي‌گويند: «خوله‌ الشي‌ء»، يعني‌ او را مالك‌ آن‌چيز گردانيد «فراموش‌ مي‌كند كه‌ پيشتر چه‌ دعايي‌ به‌ درگاه‌ او داشت» يعني‌: در وقت ‌نعمت‌، رنجي‌ را فراموش‌ مي‌كند كه‌ پيش‌ از مالك ‌شدن‌ آن‌ نعمت‌، در رفع‌ آن‌ به‌بارگاه‌ خداي‌ سبحان‌ زاري‌ و التماس‌ مي‌كرد. به‌قولي‌ديگر معني‌ اين‌ است‌: او پروردگارش‌ را در وقت‌ سختي‌ و رنج‌ مي‌خواند و به‌سويش‌ زاري‌ و تضرع‌ مي‌كرد ولي‌ در وقت‌ نعمت‌ فراموشش‌ كرده‌ و سپس‌ از اين‌ فراموشي‌ هم‌ به‌ مرحله ‌خطرناكتري‌ گذر مي‌كند كه‌ شرك ‌آوردن‌ به‌ آن‌ ذات‌ سبحان‌ است‌. و اين‌ است‌ معني‌ فرموده‌ وي‌: «و براي‌ خدا همتاياني‌ قرار مي‌دهد» يعني‌: شركايي‌ از بتان‌ يا غير آنها را به‌ پرستش‌ مي‌گيرد «تا ديگران‌ را هم‌ از راه‌ او گمراه‌ سازد» يعني‌: تا مردم‌ را از راه‌ خدا(ج) كه‌ همانا اسلام‌ و توحيد است‌، گمراه‌ سازد «بگو: اندكي‌ به‌ كفرت ‌برخوردار شو» يعني‌: به‌ بهره‌مندي‌اي‌ اندك‌، يا اندك‌زماني‌ از آن‌ برخوردار شو زيرا بهره‌ دنيا اندك‌ است‌ «كه ‌بي‌گمان‌ تو از دوزخياني» يعني‌: پايان‌ كارت‌ در نزديك‌ زماني‌، به‌ دوزخ‌ مي‌انجامد.
 
	آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّيْلِ سَاجِداً وَقَائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آيا چنين‌ كسي‌ بهتر است‌: «يا آن‌ كسي‌ كه‌ در طول‌ ساعتهاي‌ شب‌ قانت‌ است» يعني‌: آيا اين‌ مشرك‌ غافل‌ ناسپاس‌ در حال‌ و مال‌ كار خود، بهتر و نيكوتر است‌، يا كسي‌ كه‌ به‌ اخداوند(ج) مؤمن‌ بوده‌ و در ساعتها و پاسهايي‌ از شب‌ ـ در اول‌، اوسط و آخر آن‌ ـ براي‌ خداي‌ خويش‌ ايستاده‌ است‌ و نماز و نياز گزارده‌ و بر اين‌كار استمرار مي‌ورزد لذا او فقط به‌ خواندن‌ خداي‌ سبحان‌ در هنگام‌ فرود آمدن ‌رنج‌ و زيان‌ بر خود اكتفا نمي‌كند بلكه‌ خداي‌ عزوجل‌ را پيوسته‌ ياد كرده‌ و او را در هر حالي‌ به‌ يگانگي‌ مي‌خواند «در سجد