ي فرموده: ﴿أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِي النَّارِ﴾. (الزمر:19).
- آيا تو ميتواني آن كه در آتش ويا اهل آتش است نجات بخشي؟(يعني نميتواني) .
و فرموده:  ﴿يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِکَةُ صَفًّا لَّا يَتَکَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا﴾. (النبأ:38) 
 - و روزي كه روح و فرشتگان صف زده بايستند و سخن نگويند مگر آنكه رحمان او را رخصت دهد و گفتاري درست بگويد. 
ملاحظه مي كنيد كه درقيامت، حتي ملائكه، جز به اذن الهي سخن نمی گويند و بايد صواب بگويند، يعني طبق قانون خدا سخن بگويند حال بنگريد با اين روايت ضد قرآن كه راوي آن ضعيف و فاسد المذهب است هر جنايتكار خيانتكر را به اميد استخلاص از عذاب الهي به سوي خراسان روانه كرده‌اند!! مگر قرآن نخوانده اند كه خدا دربارة زنان نوح ولوط مي‌فرمايد: ﴿فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَقِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ﴾. (التحريم:10).
- همسران نوح و لوط به آن دو خيانت كردند و آن دو نتوانستند از خدا بي‌نيازشان كنند و گفته شد تا داخل آتش شويد همراه كساني كه وارد مي‌شوند.
آيا اينان خدا را به اندازة امام رؤوف ومهربان نمي‌دانند از اين بدتر اينكه اينجانب بسيار ديده‌ام مسافران مشهد هر ضرر و خطري به آنان برسد و حتي اگر بيمار گردند و زير ماشين بروند و سر و دستشان بشكند ميگويند خدا خواسته، ولي اگر از صد هزار نفر بيمار و زائري كه خدا بيماري ايشان را مقدر كرده يكي از آنان شفاء پيدا كند ميگويند امام رضا (ع) شفا داده يعني هر شّر و ضرري را از خدا و هر خير و شفائي را از امام مي‌دانند. اينان از مجوس بدتر كرده‌اند زيرا مجوس مي‌گفتند شرور از اهريمن و خيرات از يزدان است. ولي اينان نادانسته مي‌گويند: آنچه شر باشد از خدا و آنچه خير باشد از وساطت امام است. همچنين مي‌گويند: امام رضا ضامن غريبان است در حالي كه جيب بسياري از غرباء را در خود حرم خالي ميكنند! به هر حال نمي‌توان قرآن را كه مي‌فرمايد:  ﴿وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ کُلُّ امْرِئٍ بِمَا کَسَبَ رَهِينٌ﴾. (الطور:21).
کساني که ايمان آورده‌اند و فرزندانشان در ايمان آوردن از آنان پيروي نموده اند(دربهشت) فرزندانشان را به ايشان ملحق مي گردانيم بدون آن که از عمل آنان چيزي بکاهيم چرا که هر کس در گرو کارهايي است که انجام داده است. 
مي‌فرمايد:  ﴿کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِينَةٌ﴾. (المدثر: 38).
 - يعني: «هر كس درگرو اعمال خويش است». 
با اين روايات ضعيف ناديده گرفت، و روز قيامت جز ايمان و عمل صالح به درد انسان نمي خورد.
47- ابراهيم الزيات: كسي به اين نام وجود نداشته و اثري از او در كتب رجال نيست. از اين شخص مجهول مهمل بلكه معدوم، روايات زيادي در ابواب مزار با ثواب هاي بي حد و حساب نقل شده است.
48-ابراهيم بن عقبة: اين شخص نامش در رجال هست ولي درمدح او و يا قدح او چيزي وارد نشده ومعلوم نيست چه عقيده وعملي داشته اما عده اي از او در ابواب مزار روايت كرده‌اند.
49-ابراهيم بن محمد القرشي: مجهول و مهمول است.
50- ابراهيم بن يحيي: مهمل و مجهول است. 
51- ابراهيم بن أبي حجر الأسلمي: علماي رجال او را مهمل و مجهول دانسته اند ولي صدوق و صاحب وسائل در جلد دهم ص 437 از او روايت كرده‌اند كه او روايت كرده از دو شخص ديگر كه يكي از آنان قبيصة مجهول الحال و ديگري از غلات است روايت كرده‌اند از رسول خدا كه فرمود: (ستدفن بضغة مني بأرض خراسان ما زارها مكروب إلا نفّس الله كربته ولا مذنب إلا غفر الله ذنوبه).
 - پاره‌اي از تن من در زمين خراسان دفن شود كه هر گرفتاري او را زيارت كند گرفتاري از او بر طرف مي‌شود و هر گناهكاري او را زيارت كند خدا گناهان او را مي‌آمرزد»!! به دستاويز همين روايت هر جنايتكار و گنه كاري مرقد آن حضرت را زيارت و دل خود را خوش مي كردند ولي گناه آنان آمرزيده نمي‌شد امّا اگر قبر يكي از فرزندان اختري ايشان را زيارت كنند آمرزيده مي‌شوند؟! إن هذا الشئ عجيب وما تقبله إلا الحمقاء «اين چيز خيلی عجيب است که جز احمقان آن را قبول نمی کنند».
به هر حال هيچ مدرك قرآني و عقلي نمي‌توان يافت كه خدا گناهان را با ديدن قبر مي بخشد چنانكه در قرآن فرموده:  ﴿وَمَن يَعْمَلْ سُوءًا أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللّهَ يَجِدِ اللّهَ غَفُورًا رَّحِيمًا﴾. (النساء:110).
- هر كس عمل بدي كند و يا برخود ظلم وستم نمايد سپس از خداوند آمرزش بطلبد خدا را آمرزندة مهربان خواهد يافت.
بنابراين خوب است شخص گناهكار به جاي زيارت وخواندن غير خدا توبه كند كه خدا گناهانش را كه از روي جهالت انجام داده ببخشد البته پس از توبه عمل خود را اصلاح نموده و تقوي پيشه كند و اگر حقي از مردم به گردن دارد ادا كند چنانكه خداوند فرموده: ﴿ثُمَّ إِنَّ رَبَّکَ لِلَّذِينَ عَمِلُواْ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِکَ وَأَصْلَحُواْ إِنَّ رَبَّکَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾. (النحل:119)
- همانا پروردگارت بر كساني كه از ناداني كرداري بد كرده‌اند و پس از آن توبه كرده و عمل خود را اصلاح كرده‌اند، ‌همانا پس از اين پروردگارت هر آيينه آمرزگار و مهربان است.
و همچنين اگر كسي گناهي كرده بايد زود توبه كند و توبه را به تأخير نيندازد چنانكه خداوند فرموده: ﴿إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُوْلَئِکَ يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْهِمْ﴾. (النساء:17).
- همانا پذيرفتن توبه برخدا است براي آنان كه به جهالت كار بد مى‌كنند سپس به زودي توبه مى‌كنند پس فقط ايشانند كه خدا توبة آنان را مي‌پذيرد. 
علي (ع) مي‌فرمايد: «رب دائب مضيع، ورب كادح خاسر لا يخدع الله عن جنته ولا تنال مرضاته إلا بطاعته».
- چه بسيار كوشنده(تلاش كننده) اي كه عمل خود را ضايع مي‌كند و چه بسيار رنج برنده‌اي كه از عملش زيان مى‌برد (عمل او بدعت است) خدا را براي رفتن به بهشت او، نمي‌توان فريب داد و رضاي خدا به دست نخواهد آمد مگر به اطاعت از خدا» .(نهج البلاغه، خطبة 129).
 52-ابن خنيس: يكي از راويان زيارت و مهمل است و او غير از معلي بن خنيس و متأخر از زمان او است. اگر چه «معلي» نيز ضعيف و محل اعتماد غلات(غلوكنندگان) بوده و غاليان و كذابان روايات خود را از او نقل كرده‌اند.
53- ابو بزيع: مجهول و مهمل است ولي در ابواب مزار بسيار از او روايت كرده‌اند!
54-ابو اليسع: اين شخص از مجاهيل است و علماي رجال او را مهمل دانسته‌اند چنانكه ممقاني در جلد سوم در باب كني مسطور داشته، اما زيارت و ثواب‌هاي بسياري از او نقل شده: در وسائل در باب «كثرة الصلاة عند قبر الحسين» روايت ششم از قول او آمده كه امام صادق (ع) فرموده كه هر وقت خواستي نماز بخو