ش‌ به‌ نقد روايات‌ نقل‌ شده‌ مي‌پردازيم‌ و قضاوت‌ در ?تحريف‌ روشن‌ تاريخ‌ را بر عهده‌ي‌ خوانندگان‌ گرامي‌ مي‌گذاريم‌.
 
1ـ ابن‌ أبي‌ شيبه‌ و كتاب‌ المصنف‌:
عن‌ زيد بن‌ أسلم‌ عن‌ أبيه‌ أسلم‌ انه‌ حين‌ بويع‌ لابي ‌بكر بعد رسول‌ الله(صلي الله عليه و سلم) كان‌ علي و الزبير يدخلان‌ علي فاطمة‌ بنت‌ رسول‌الله (صلي الله عليه وسلم) فيشاورونها و يرتجعون‌ في أمرهم‌، فلما بلغ‌ ذلك‌ عمر بن‌ الخطاب‌، خرج‌ حتي دخل‌ علي فاطمة‌ فقال‌: يا بنت‌ رسول‌ الله(صلي الله عليه وسلم)! والله ما من‌ أحد أحب‌ الينا من‌ أبيك‌، و ما من‌ أحد أحب‌ الينا بعد أبيك‌ منك‌، و ايم‌ الله ما ذاك‌ بمانعي إن‌ اجتمع‌ هولاء النفر عندك‌؟ ان‌امرتهم‌ ان‌ يحرق‌ عليهم‌ البيت‌، قال‌: فلما خرج‌ عمر جاؤوها فقالت‌: تعلمون‌ أن‌ عمر قد جاءني و قد حلف‌ بالله لئن‌ عدتم‌ ليخرقن‌ّ عليكم‌ البيت‌ و أيم‌ الله ليمضين‌ لما حلف‌ عليه‌؛ (ابن ابي شيبه، المصنف في الاحاديث و الاثار، ج8، ص: 572، کتاب المغازي، باب ما جاء في خلافة ابي بکر و سيرته في الردة، دار الفکر 1409 هـ 1989م)
نويسندگان‌ مقاله‌ي‌ دردانه‌ي‌ كوثر و يورش‌ به‌ خانه‌ي‌ وحي‌ اين‌ قسمت‌ از روايت‌ را كه‌ به‌ ظاهر دلالت‌ بر اقدام‌ به‌ سوزاندن‌ خانه ي‌ حضرت ‌زهرا رضي‌الله عنها توسط‌ عمر فاروق (رضي الله عنه) را دارد نقل‌ نموده‌اند، و از نقل‌ ادامه‌ همين‌ روايت‌ ابن‌ ابي‌ شيبه‌ كه‌ اقدام‌ به‌ سوزاندن‌ خانه‌حضرت‌ زهرا (رضي‌الله عنها) را كاملاً منتفي‌ مي‌نمايد و بيعت‌ حضرت‌ علي‌ و ياران‌ او را به‌ اثبات‌ مي‌رساند، سر باز زده‌اند.
چنانكه‌ در ادامه‌ روايت‌ مي‌آيد كه‌ حضرت‌ فاطمه‌ (رضي‌ الله عنها) فرمودند: فانصرفوا راشدين‌، فروا رأيكم‌ و لا ترجعوا إلي‌، فانصرفوا عنها فلم‌ يرجعوا إليها حتي‌ بايعوا لابي‌بكر (همان مرجع، ج 8، ص: 572) به‌ خوبي‌ بازگرديد و تصميمتان‌ را قطعي‌ نماييد، و نزد من‌ بر نگرديد؛چنانکه‌ آنان‌ (علي‌ و ياران‌ او) از نزد فاطمه‌ برگشتند و تا با ابوبكر(رضي الله عنه) بيعت‌ نكردند به‌ خانه‌ فاطمه‌ (رضي‌الله عنها) باز نگشتند.
برداشت‌ نادرست‌ از روايت‌ ابن‌ ابي‌ شيبه‌:
براستي‌ اگر ما با ديده‌ي‌ انصاف‌ و به‌ دور از تعصب‌ محتواي‌ روايت‌ ابن‌ ابي‌ شيبه‌ را بررسي‌ نماييم‌ بجاي‌ توهين‌ و هتك‌ حرمت‌ به‌حضرت‌ فاطمه‌ زهرا (رضي‌الله عنها)، احترام‌ و بزرگداشت‌ آن‌ بانوي‌ بزرگوار به‌ اثبات‌ مي‌رسد كه‌ ما نكات‌ قابل‌ توجه‌ روايت‌ مزبور را برمي‌شماريم‌: 
الف‌: در روايت‌ آمده‌ است‌ كه‌ حضرت‌ عمر فاروق (رضي الله عنه) قبل‌ از هرگونه‌ اقدامي‌ شخصاً نزد حضرت‌ فاطمه‌ (رضي‌الله عنها) رفت‌ و مقام‌ و منزلت‌ او را چنين‌ بيان‌ فرمود: والله ما من‌ احد احب‌ الينا من‌ أبيك‌، و ما من‌ احد احب‌ الينا بعد ابيك‌ منك‌. (همان مرجع، ج 8 ص: 572) اي‌ فاطمه‌! به‌ خدا قسم‌ هيچ‌ كسي‌ نزد ما محبوبتر از پدر گراميت‌ نيست‌، و به‌ خدا قسم‌ هيچ‌ كس‌ بعد از پدر بزرگوارت‌ نزد ما محبوبتر از شمانيست‌.
عملكرد حضرت‌ فاروق‌ اعظم (رضي الله عنه)، و بيان‌ منزلت‌ دخت‌ گرامي‌ رسول‌ اكرم‌ (صلي الله عليه وسلم) نشان‌ احترام‌ و محبت‌ به‌ اهل‌ بيت‌ رسول‌ اكرم‌ (صلي الله عليه وسلم) مي‌باشد.
ب‌: مسأله‌ بيعت‌ با خليفه‌ از چنان‌ اهميتي‌ برخوردار بود كه‌ حضرت‌ عمر فاروق‌(رضي الله عنه) با الفاظي‌ سخت‌ اين‌ مسأله‌ را به‌ حضرت‌فاطمه‌ (رضي‌الله عنها) تفهيم‌ نمود و فرمود: و ايم‌ الله ماذاك‌ بمانعي‌ ان‌ اجتمع‌ هولاء النفر عندك‌؛ ان‌ امرتهم‌ ان‌ يحرق‌ عليهم‌ البيت‌ (همان مرجع، ج 8 ص: 572) به‌ خدا قسم‌! هيچ‌ چيزي‌ مانع‌ من‌ نمي‌شود كه‌ در مورد كساني‌ كه‌ نزد تو گرد آمده‌اند دستور دهم‌ تا خانه‌ را بر آنان‌ بسوزانند
مسأله‌ بيعت‌ بخاطر اتحاد و همبستگي‌ مسلمانان‌ از اهميت‌ ويژه‌اي‌ برخوردار بود، و با عنايت‌ به‌ تأكيدات‌ پيامبر اسلام‌ (صلي الله عليه وسلم) درمورد اتحاد و همبستگي‌ و اجتناب‌ از تفرقه‌ و بيعت‌ با چند خليفه‌ (ر.ک، هيثمي، نور الدين، منبع الزوائد و مجمع الفوائد، ج5، ص 359، کتاب الخلافة، باب النهي عن مبايعة خليفتين دار الفکر، 1412 هـ 1994م)، حضرت‌ عمر فاروق‌(رضي الله عنه) مصلحت‌ را در آن‌ ديد تا مخالفان‌بيعت‌ با ابوبكر(رضي الله عنه) را تهديد نمايد.
ج‌: حضرت‌ فاطمه‌ زهرا (رضي‌الله عنها) به‌ مخالفان‌ ابوبكر(رضي الله عنه) مشورت‌ بيعت‌ داد و در تأكيد و تأييد فرموده‌هاي‌ حضرت‌ عمرفاروق‌(رضي الله عنه) فرمود: فانصرفوا راشدين‌، فروا رأيكم‌ و لا ترجعوا الي‌ّ (ابن ابي شيبه، المصنف في الاحاديث و الاثار، ج8، ص: 572، کتاب المغازي، باب ما جاء في خلافة ابي بکر و سيرته في الردة، دار الفکر 1409 هـ 1989م) به‌ خوبي‌ باز گرديد و تصميم‌ تان‌ را قطعي‌ نماييد و نزد من‌نياييد.
د: عدم‌ اثبات‌ سوزاندن‌ خانه‌ ي حضرت‌ زهرا (رضي‌الله عنها) توسط‌ حضرت‌ عمر فاروق‌(رضي الله عنه) و بسنده‌ نمودن‌ حضرت‌ عمرفاروق‌(رضي الله عنه) به‌ تهديد مصلحت‌ آميز، چنانكه‌ در پايان‌ روايت‌ آمده‌ است‌: فانصرفوا عنها فلم‌ يرجعوا إليها حتي‌ بايعوا لابي‌ بكر? (همان مرجع، ج 8 ص: 572) از نزد فاطمه‌ بازگشتند و تا با ابوبكر بيعت‌ نكردند به‌ خانه‌ فاطمه‌ نيامدند.
نتيجه‌: در هيچ‌ جاي‌ روايت‌ ابن‌ ابي‌ شيبه‌ به‌ سوزاندن‌ خانه ي‌ حضرت‌ زهرا (رضي‌الله عنها) تصريح‌ نشده‌ است‌ و اگر تهديد محض‌بمثابه‌ي‌ سوزاندن‌ خانه‌ي‌ حضرت‌ زهرا محسوب‌ مي‌شود، پس‌ تهديداتي‌ كه‌ از رسول‌ اكرم‌ (صلي الله عليه وسلم) نقل‌ شده‌ است‌، بايد به‌ حقيقت‌ حمل ‌شود. چنانكه‌ مي‌فرمايد: ان‌ الله أمرني‌ أن‌ أحرق‌ قريشاً (شرح نووي، ج17، ص: 195، کتاب الجنة، باب الصفة التي يعرف بها في الدنيا اهل الجنة و اهل النار شماره (7136-63/1) دار المعرفة 1414هـ 1994م) خداوند به‌ من‌ دستور داده‌ تا قريش‌ را بسوزانم‌.
والذي‌ نفسي‌ بيده‌، لقد هممت‌ أن‌ آمر بحطب‌ فيحطب‌، ثم‌ آمر بالصلاة‌ فيؤذن‌ لها، ثم‌ آمر رجلاً فيوم‌ الناس‌، ثم‌ اخالف‌ إلي‌ رجال فاحرق‌ عليهم‌ بيوتهم‌ (بخاري، صحيح بخاري، ج:1، ص: 197، کتاب الاذان، باب وجود صلاة الجماعة شماره حديث: 644، دار الکتب العلمية، 1412 هـ 1992م)?قسم‌ به‌ ذاتي‌ كه‌ جانم‌ در دست‌ اوست‌، قصد كرده‌ ام‌ تا دستور به‌ جمع‌ آوري‌ هيزم‌ دهم‌ سپس‌ مؤذن‌ رابگويم‌ تا اذان‌ دهد و شخصي‌ را براي‌ امامت‌ مردم‌ مقرر نمايم‌ و خود به‌ خانه‌ي‌ متخلفان‌ بروم‌ و خانه‌ هايشان‌ را بر آنان‌ آتش‌ زنم‌.
اما هيچ‌ عاقلي‌ از روايات‌ فوق‌ بر سوزاندن‌ قريش‌ و متخلفان‌ از نماز جماعت‌ توسط‌ پيامبر اسلام‌ (صلي الله عليه وسلم) استدلال‌ نمي‌نمايد، و مي‌داند كه‌ منظ